NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Istorija crkve » PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – I OPŠTI DEO

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – I OPŠTI DEO

 

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE
OPŠTI DEO
 
II. Sveštenstvo i uprava crkve
 
a) Sveštenstvo
 
1. Jerarhija se i u ovom periodu sastoji iz tri osnovna stepena – đakonskog, prezviterskog i episkopskog – kao što je to moralo biti. No sada nije bilo dosta da sveštenici imaju samo moralne osobine, koje su ranije poglavito tražene, nego je vreme zahtevalo da budu i naučno obrazovani. Za borbu sa jeresima i filozofijom trebalo je dobro poznavati Sveto pismo i svetovne nauke i biti književno obrazovan. Za stvaranje crkvenih zakona i upravljanje crkvom bili su potrebni ljudi sa upravnim sposobnostima. To se u ovom vremenu tražilo od svešteničkih kandidata. Filozofska i pravnička znanja i obrazovanje sticali su sveštenici na tadašnjim svetovnim visokim školama (Atina, Aleksandrija). Bogoslovska znanja su dobijali proučavajući Sveto pismo i dotadašnje crkvene pisce i družeći se sa većim verskim misliocima. Posle svega su se još povlačili u samoću, gde su razmišljajući mirno i duboko sređivali sve što su naučili. Zato imamo u ovom periodu mnogo jerarha koji su bogoslovi, filozofi, prirodnjaci, dobri upravnici, govornici i pesnici. – Za pastirsku službu spremali su se budući sveštenici živeći i radeći duže vremena uz svog episkopa ili prezvitera kao čatci, pojci ili đakoni. Tu su naučili sve što im treba za njihovu buduću službu.
2. Izdržavanje sveštenika. I nadalje je pravilo da svaki sveštenik živi uglavnom od svoga imetka ili od svojih ruku. Na imetak nije plaćao porez ili je plaćao manje. Episkope počinje sada već crkva da izdržava, a mestimice izdržava crkva i sve svoje sveštenike. U takvim slučajevima crkveni prihodi su deljeni na četiri dela: za episkopa, za sveštenstvo, za potrebe crkve i hrama, za sirotinju. – Od sveštenika se sve više tražilo da se brinu i rade samo za crkvu. Zato se u ovo vreme javlja misao da sveštenici ne treba da osnivaju svoju porodicu, nego da žive neženjeni (celibat).
Na Zapadu je već početkom IV veka jedan sabor obavezao sveštenike na celibat. I na Prvom vaseljenskom saboru je raspravljano to pitanje, ali je za porodični život sveštenika, kao za stari običaj crkveni, ustao jedan pustinjak, te je na Istoku ostalo po starom. Do VI veka važilo je to pravilo i za episkope. Car Justinijan je doneo uredbu da samo onaj sveštenik može biti biran za episkopa koji ne živi u braku. To je pred kraj VII veka usvojio i Šesti vaseljenski sabor. Na Zapadu je postepeno i teško do XI veka uveden celibat za sve stepene sveštenstva.
3. Episkopa biraju u ovom periodu sveštenici iz samog mesta i episkopi celog kraja, a narodno se učešće u izboru ograničava. Na važnija mesta postavljaju episkope vladari. I pri nameštanju nižeg sveštenstva ne učestvuje više narod toliko kao pre, nego pravo biranja sveštenika prelazi na episkopa.

Ključne reči:

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *