NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Istorija crkve » PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – I OPŠTI DEO

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – I OPŠTI DEO

 

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE
OPŠTI DEO
 
XII. Deoba crkve na Istočnu i Zapadnu
 
a) Ugled rimskog episkopa
 
U drugom periodu su neki episkopi imali veći ugled od svojih drugova (mitropoliti, patrijarsi), pa i veći upliv na crkveni život (carigradski patrijarh). Ugled su dobijali poglavito po važnosti mesta u kome su im bile katedre, ali je i nad najuglednijima bila vlast Vaseljenskog sabora. Od najstarijih vremena bio je najugledniji među svima episkopima episkop prestonice – Rima. To mu je priznao i II vaseljenski sabor. Ugled rimskog episkopa nije rastao samo zato što je on bio u staroj prestonici sveta, već i iz drugih razloga.
1. Rimska opština je od vajkada po svemu bila na prvom mestu. To joj priznaje i ap. Pavle još pre nego što ju je lično pohodio. Svuda je bilo poznato i hvaljeno gostoprimstvo rimskih hrišćana, njihovo izdašno pomaganje sirotinje, izdržljivost i požrtvovanje u gonjenjima, koja su prvo njih snalazila. Nosilac sve te časti bio je njihov episkop.
2. Od svih hrišćanskih opština na zapadu rimska je opština jedina slovila da je apostolskog porekla. Dok su na istoku tu čast delile među sobom mnoge opštine, na zapadu je ona cela pripadala jedino Rimu. Uz to se nijedno mesto nije moglo pohvaliti sa dva apostola-mučenika. I tu čast je nosio rimski episkop.
3. Kada je oko 500. godine propalo Zapadno rimsko carstvo, ostala je u Rimu ipak jedna vlast koja je još uvek dopirala u sve krajeve propale države. Ostao je rimski episkop kome su priznavali vlast ostaci latinskog življa i svi novi evropski narodi koji su iz Rima primili hrišćanstvo. Primajući veru, ti su narodi primili starešinstvo i duhovno vođstvo rimske crkve i episkopa. Rim je, kao i nekada, uveo u duhovni život tih naroda jedan, latinski, jezik; zasnovao je kod svih tih naroda jednu i istu, svoju, kulturu i držao ih pod jednim i istim poretkom. Zato nije preterano kada se kaže za Zapadnu crkvu da je, u neku ruku, nastavak propalog Zapadnog rimskog carstva, a episkopi rimski da su naslednici cezara. Iz Rima su vekovima dolazili zakoni, svet je u Rimu poštovao onu veličinu koja je u njemu ostala živa.
4. Na rimskoj katedri je bivalo zaista velikih ljudi, energičnih upravitelja i državnika. Oni su svojim vladarskim držanjem izazivali poštovanje i kod neprijatelja i time dizali ugled svoga mesta. Lav I je svojom pojavom odbio Atilu ispred Rima.
5. U polovini VIII veka došao je rimski episkop i do svetovne moći. Franački vladar Pipin Mali darovao je rimskoj katedri zemlje ravenskog egzarhata, koje je oslobodio od Langobarda. Njegov sin Karlo Veliki, koga je papa ovenčao za rimskog cara (800), proširio je taj posed i položio darovnu gramatu na grob sv. Petra (Patrimonium sancti Petri). Tako je rimski episkop postao vladar sa svojom državom, kojoj se obim u toku vremena menjao. Ukinuta je kada se Italija ujedinila, a obnovljena je 1929. godine.
Sve je to dosta da rimske episkope digne visoko i u istoriji i u crkvi, ali nije nikako dosta da im se prizna ono što su oni na osnovu toga tražili.

Ključne reči:

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *