NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Savremeni izazovi i iskušenja » U IME HRISTA – SVETINJE U PLAMENU

U IME HRISTA – SVETINJE U PLAMENU

 

U IME HRISTA – SVETINJE U PLAMENU
 

 
LICE I NALIČJE KATOLICIZMA
 
Promatrajući zapadnu graničnu liniju, koja slavenstvo deli od romano-germanstva, uočljiva je pojava prilično široko šatiranog pojasa, što se proteže od Baltičkog do Jadranskog mora, koga je katolicizam uspeo da postepeno utka u slavensku narodnu skupinu. Ovaj pojas ne predstavlja ostvarenje programa rimokatoličke ekspanzije na štetu slavenstva, već je samo strategiska baza, odakle jezuiti upravljaju svojim sanjarijama o gospodstvu nad širinom slavenskog prostora.
Stagnacija u životu ruske pravoslavne crkve kao posledica revolucije, otvorila je nove perspektive katoličkim aspiracijama. Mi doduše nemamo jasnu predstavu o stvarnom stanju ruske pravoslavne crkve kroz minula četvrt veka, jer samo u tom pravcu jednostrano i najviše obaveštavani iz redova ruske emigracije, koja je zloupotrebila ukazano joj gostoprimstvo i uspela nam preseći sve veze sa slavenskom maticom, i najzad saradnjom sa nemačkim zavojevačem velikim delom doprinela, da bilans okupacije slavenskih zemalja bude jeziviji. Da bi opravdala svoj boravak u emigraciji, ova feudalna ruska klasa izgleda da je liferovala svetskim obaveštajnim agencijama, pored ostaloga što se odnosi na prilike u Rusiji, i podatke o totalnom uništenju verskog života zajedno sa crkvom i njenim predstavnicima. Izostanak diplomatskih i kulturnih veza posle ruske revolucije (što je u glavnom zasluga ruske emigracije) pogodovao je, da se informacije o prilikama u Rusiji kod nas i u većem delu Evrope smatraju tačnima. Vezujući svoje nade na tim predpostavkama, umesto pred organizaciono i prostorno jakim pravoslavljem, rimokatolički imperijalizam odjednom se našao pred balkanskim ostatkom pravoslavlja, koga je trebalo po svaku cenu likvidirati i odatle stvoriti odskočnu dasku za trenutak uskoka u ruske narodne mase.
Sa gledišta svoje posebnosti, balkansko pravoslavlje u opštem katoličkom planu bilo je oduvek objekat unakrsnih nasrtaja katoličkog imperijalizma i germanskog militarizma. Jedinstvo Srba i Bugara bila je bojazan, koja je Rim nagonila, da u ovom prostoru umetničkom veštinom sprovodi politiku „Divide et impera“ (podeli pa vladaj). Na načelima takve politike, vlada jednim delom balkanskog pravoslavlja ne narodna i prošlosno ne pravoslavna loza Koburga. Na liniji takve politike Rim je izgradio veštačko hrvatsko-bugarsko prijateljstvo, gde bi srpsko pravoslavlje imalo najpre postati žrtvom kombinovanih hrvatsko-bugarskih akcija u korist katoličanstva, a u drugoj je etapi bugarsko pravoslavlje usled katoliziranja srpske pozadine i samo imalo podleći. Sve to, razume se, po načelima katoličkih dogmi, koje u sebi nose sve elemente fašizma, kako se to vidi iz reči jednog od najvećih katoličkih mislioca Katrajna koji kaže: „Po Božjoj nameri, sve vlade i svi ljudi trebaju biti katolici“.
Gledan pod ovim uglom, fašizam je kao tvorevina papske rezidencije otac nacionalsocijalizma. On je egzekutiva katoličkih aspiracija. Pomoću nacionalsocijalizma, on je trebao da izvrši jezuitsku misiju i da, koristeći trenutni zastoj ruskog crkvenog života, silom oružja preplavi katoličkim „krunicama“ (katoličke molitvene brojanice) sve slavenske zemlje. Fašističko-nacistički savez rezultanta je unakrsne politike jezuitske internacionale, koja je umela da vešto iskoristi vekovni germanski san o njegovom putu prema istoku. Pošto su tome na putu stajale posledice prvoga svetskog rata, Rim je četvrt veka upotrebio u zatrpavanju ideološkog jaza između Italije i Nemačke, od kojih je trebalo stvarati koaliciju, koja je po rimskoj zamisli imala da oružanom snagom prokrči papskom uticaju put u slavenski prostor, gde bi se imao upotpuniti san o rimokatoličkom gospodarstvu svetom. Međutim, danas se već sa pouzdanjem može reći, da je taj plan propao na tradiciji francusko-angloameričke demokratije, u kojima Rim i pored toliko uloženog truda nije mogao kultivisati tlo za razvoj fašizma. Pored toga, ruska zagonetka politike „zatvorenih vrata“ u minulih četvrt veka razbila je katoličke iluzije o pobadanju jezuitskih barjačića na onom mestu zemljopisne karte, gde je označen večiti ruski Ural.
Recipročan je uticaj Vatikana na Italiju i obrnuto. Vekovima, pape su od italijanskog naroda izgrađivale neku vrstu telesne garde. Uklopljeni u red pobedničkih naroda, Italijani su posle prvog svetskog rata kao papska telesna garda tim lakše mogli poslužiti interesima katoličke stvari, jer su kao član sila pobednica ne samo omogućili pobeđenim državama odkaz izvršenja obaveza iz posledica izgubljenoga rata (reparacije), nego su im omogućili i svestrano naoružanje. Samo je po sebi razumljivo, da su pobeđene sile posle prvog svetskog rata koristile ovaku politiku i dižući se iz svoga poraza nastojale, da iz ovoga velikog katoličkog plana dobar deo plodova upotrebe za vlastito ozdravljenje. Šta više, razvoj događaja krenuo je takvim pravcem, da se Nemačka ne samo nije odrekla svojih posebnih interesa, nego je u predvečerju drugog svetskog rata u tolikoj meri izmenila uloge u svoju korist, da su se Italijani, gonjeni događajima kojima nisu više mogli davati smer, morali i sami staviti u službu velikonemačkih interesa. Katoličke koncesije, koje je nacistička Nemačka iz privremene ratne dobiti uništenjem pravoslavlja na teritoriji „Nezavisne države Hrvatske“ učinila Rimu, (pripremajući ovaj teritorij za prisjedinjenje Italiji), ne stoje ni u kakvoj srazmeri sa žrtvama, koje je Italija uložila u avanturi drugoga svetskog rata.
I ako se italijanski fašizam umesto ulogom naredbodavca morao zadovoljiti položajem podređenoga, on je u vernosti katoličkom snu svesrdno pomagao uništavanje pravoslavlja na onom nagodbarskom terenu sa nacionalsocijalizmom, koji se nasađivanjem krune kralja Zvonimira na glavu nesuđenog vladara iz Savojske kuće imao u dogledno vreme prisajediniti italijanskim zemljama. Zato su stupili na pozornicu jezivih događaja predstavnici katoličke crkve, koji su imali zadaću, da uništenjem balkanskog pravoslavlja ostvare prvu fazu katoličkog nadiranja u slavenski prostor. Kako će se dalje videti, u sprovođenju ovoga programa primenjeno je fašističko načelo izraženo u službenom stavu Vatikana, gde se početkom ovoga veka doslovice veli: „Krivoverce koji su nekada pripadali crkvi, može crkva prisiliti telesnim kaznama, pa i kaznom smrću, da opet prime pravu veru.“ („Iustitutiones juris ecclesiatici publici“).
Primiti katoličku veru ili napustiti Francusku, bili su uslovi, koji su od strane katoličke crkve postavljeni francuskim protestantima Hugenotima. Kad su Hugenoti odbili jedno i drugo, katolici su im 1572 godine priredili pokolj, koji je dobio naziv „Bartolomejska noć“. Da je ovaj pokolj izvršen znanjem i rukovodstvom pape Grgura XIII vidi se po tome, što je ovaj papa u znak zahvalnog sećanja na ovaj događaj iskovao naročite medalje, što je naredio pucanje topovima i što je najzad bogato nagradio poznatog tadanjeg slikara Vazarija, da „Bartolomejsku noć“ ovekoveči scenama na zidinama crkve Svetog Petra u Rimu.
Skoro četiri veka prošlo je od krvave „Bartolomejske noći“. Za sve to vreme vrhovi katoličke crkve napajali su se uspomenom na nju i gledajući njezine scene na zidovima bazilike Svetog Petra u Rimu, očekivali novu, po obimu i užasima neuporedivo veću. Jer, „Bartolomejska noć“ trajala je 1572 godine svega nekoliko časova, a noći i dani krvavih užasa nad pravoslavnim življem takozvane „nezavisne države“ neprekidno traju više od tri godine. Godine 1941 papa istina nije dao ispaljivati topove u znak ushićenja zbog bezbroj krvavih noći po srpskim zemljama, kojima fašističko-nacistički savez silom nametnu ime Hrvatske, ali je zato počasna četa vatikanske straže odala najveće počasti šefu miliona ustaških dželata, kada ga je papa Pijo XII kao ustaškog „Poglavnika“ primio i „u ime Hrista“ blagoslovio. A dok je papa „prizivajući Duha Svetoga“ blagosiljao najvećeg hrišćanskog dželata svih vremena, stotine hiljada novih hrišćanskih mučenika umirali su u tihoj molitvi ali i veri u pobedu dobra nad zlom; u veri, da će zakoni večite pravde biti zadovoljeni, a tiraniji i ime zatrveno.
Nemoguće je u zbijenom pregledu obuhvatiti sve elemente ratnih uzročnika, a još manje rastaviti splet velikog broja unakrsnih interesa koji su nad pojedinim delovima sveta lebdeli. Moramo se zato zadovoljiti letimičnim pogledom na glavne činioce, koji su doveli do drugoga svetskog rata.
U opštem planu katoličkog nadiranja prema „praznom prostoru“, – kako je Vatikan smatrao Rusiju posle revolucije – katolički Rim je stavio šaku na oči i pomeranje nemačkog uticaja istočno od Versajskih granica smatrao ostvarenjem dela svoga programa. Ekonomski interesi Nemačke i katolički san klerikalne Italije bile su dve linije, koje su se iz raznih pravaca sastale, da bi zatim od sudetskog slučaja (odcepljenje sudetskih krajeva Čehoslovačke Nemačkoj), austriskog „anšlusa“ (prisajedinjenje Austrije Nemačkoj) i čehoslovačke parcelacije, sa ovih neposrednijih baza paralelno krenule prema praznom prostoru. Ostalo je da se još obezbede bokovi. Zadaću obezbeđenja levog boka (Poljske) preuzela je Nemačka, pošto je to uslovljavao geografski položaj. Kako za desni bok (Balkan) nisu bile dovoljne italijanske snage, jer je srpski narod ostao veran demokratskim načelima, Rim je morao dozvoliti participaciju u ratnoj dobiti na Balkanu pored Nemačke Bugarskoj, Mađarskoj i ustaškoj Hrvatskoj. Na ovaj način, pored Nemačke i Italije, mogli su zadovoljno trljati okrvavljene ruke fašistički zavedeni Bugari zbog izlečene „makedonstvujušče“ bolesti, a ustaši su pred celim svetom otvoreno govorili i pisali, da su putem totalnog uništenja pravoslavlja za svagda rešili srpsko pitanje u svoju korist.
Učešće Vatikana u pripremama za ostvarenje ovoga programa, bar koliko se nas Srba tiče, nije izostalo. To nam pored ostalih otkriva i sarajevski nadbiskup dr. Ivan Šarić u pesmi posvećenom ustaškom poglavniku, objavljenoj u „Hrvatskom Narodu“ od 24-XII-1941, gde veliča „istoriski trenutak“ svoga sastanka sa Antom Pavelićem pod pokroviteljstvom pape Pija XII baš u samoj bazilici Svetog Petra u Rimu. Tu u bazilici, nekoliko godina pre ustaške izdaje Jugoslavije, izljubili su se sarajevski nadbiskup dr. Ivan Šarić i šef emigrantskih terorista, organizator uvoza tempiranih paklenih mašina u Jugoslaviju i naredbodavac svih onih zverstava, koja su zaprepastila kulturne narode.
Skoro bez izuzetka, u svakom katoličkom župnom uredu Jugoslavije, nalazila se politička ekspozitura bazalike Sv. Petra. Katolička crkva Jugoslavije i njeni predstavnici, bili su centralni deo robotske mašine u službi katoličkog imperijalizma, kako to „Hrvatski Narod“ od 26-VIII-1941 slučajnim odkrićem jezuitske tajne doslovice reče:
 
„Oni (kaluđeri Franjevačkog reda) su ne samo širili ustašku ideju izvan crkve po selima, nego su omogućili i hrvatskim borcima, da se u Čuntićkom samostanu u najteže doba borbe mogu tajno sastajati pod vođstvom današnjeg vojskovođe Slavka Kvaternika, ministra dr. Mirka Puka i drugih ustaša iz Zagreba i emigracije.“
 
U rukama kulturnog čovečanstva nalazi se dokumenat-optužnica, koji se ne da ničime napadati jer mu je sadržina jasna. To je proglas zagrebačke ustaške radio stanice građanstvu grada Zagreba i cele Hrvatske, u kome se na neposredan način priznaje, da su katolički župni uredi po Hrvatskoj u stvari bile ustaške institucije, koje su već pre 6 aprila imale detaljna uputstva o načinu likvidacije srpstva i pravoslavlja. U 4 časa i 30 minuta posle podne objavila je ustaška radio stanica 11 aprila 1941 godine proglas ovakve sadržine:
 
„CIJENJENI GRAĐANI GRADA ZAGREBA !
DOLAZI SAVEZNIČKA NEMAČKA VOJSKA, ISKITITE PROZORE NA SVOJIM KUĆAMA, ŽENE I DJEVOJKE, CVJEĆEM U RUKAMA DOČEKAJTE SAVEZNIČKU VOJSKU, BUDITE JOJ PRI RUCI U SVAKOM MOMENTU
HRVATSKI NAROD DILJEM HRVATSKE, NEKA SE ODMAH OBRATI NA ŽUPSKE UREDE, GDJE ĆE DOBITI UPUTU, ŠTO ĆE DALJE RADITI!
 
Među uputstvima o kojima je reč, nalazi se svakako i ono, kojim se naređuje srpskom stanovništvu, da oko ruke stavi žutu traku, kako bi ih ustaše lakše raspoznali i likvidirali. Pada međutim u oči, da je na takvoj traci moralo stajati slovo „P“, što znači pravoslavac, iz čega proizlazi logičan zaključak, da katoličkoj crkvi nije bilo toliko stalo do uništenja srpstva, koliko pravoslavlja. Tako na prvi pogled. Međutim, predstavnici crne internacionale u „nezavisnoj državi“ bili su načisto s time, da se uništenjem pravoslavlja i srpstvo uništava.
Neoboriva je istina, da dobar deo odgovornosti za milionske žrtve izvan granica Srbije, nosi onaj deo srbijanskih profesionalnih političara, koji su u politici gledali svoje uhljebije i radi toga sebi dozvoljavali senazlska taktiziranja, koja su se redovito svršavala na štetu srpstva i pravoslavlja. Đuro Bilović ugledni književnik, inače bivši katolički sveštenik, koji je najbolje uočio otrovnu rimsku žaoku uperenu protivu slavenskog pravoslavlja i radi toga se odrekao katoličke vere prešavši pravoslavlju, napisao je kao dobar poznavaoc rimokatoličkih kulisa knjigu pod naslovom „Krvava crkva“ i u njoj na jednom mestu osudio „taktiziranje“ političkih profesionalaca ovako:
 
„U svakom danom trenutku slabilo se s te strane državnu zajednicu, a jačalo pozicije katoličke crkve u Hrvatskoj. Onda je prvak katoličke crkve u Hrvatskoj bio nadbiskup Bauer, veliki koalicionaš, pokrovitelj Jugoslovenske Akademije Znanosti i Umjetnosti u Zagrebu. Čovek, koji je održao mnoge jugoslovenske govore, ali i podigao mnogobrojne šančeve katoličke crkve u Hrvatskoj, odakle se pucalo na Jugoslaviju. Jedan je od tih i takvih Bauerovih šančeva i nadbiskup Stepinac, jer je Bauerovom voljom i pristankom imenovan nadbiskupom, s pravom nasleđa.“
 
U koliko se odnosi na jedan između detalja jezuitske mnogostrukosti, Vilović bez sumnje verno slika pravu pozadinu Stepinčeva, imenovanja. Ali, ne leži samo u tome tragedija srpskog naroda, već zato, što je jedan deo jezuitskih trabanata lažnim ispovedanjem bratstva u stvari Srbima vezao ruke, da bi ih oni drugi klali.
Govoreći o jezuitskoj podvali dvoru, Vilović nadovezuje:
 
„Za jugoslovensku državnu vlast, ovo je crkveno lice bilo ni manje ni više, nego jugoslovenski dobrovoljac i solunski borac ….. Legendarno zrnce istine očito kazuje, da je jugoslovenska državna vlast u oduševljenju i sa zanosom prihvatila solunsku jezuitsku podvalu na svoju nesreću. A koliko su od nje imali koristi jezuiti, zagrebačka nadbiskupija i katolička crkva u opšte, jeuzitski će istoričari imati tačne podatke na kraju krvave ustaške balade.“
 
Katolički jezuitizam označio je 1918 godinu najtamnijom godinom u istoriji hrvatskog naroda. Iz toga je nikao kult, koji je ušao u široke katoličke mase. On je imao uticaja i na Stjepana Radića, koji je morao voditi dvoličnu politiku da bi se održao na koti, gde ga je s jedne strane udarala katolička, a s druge strane slavenska oluja. On se povodio čas jednoj, čas drugoj, kako je kada trebalo, ali je najzad katoličko haranga uspela da ga sasvim podredi svome uticaju. Tako je godina 1918 i sa najodgovornijih mesta proglašena najvećom hrvatskom utopijom. Na toj legendi izgrađena je živa i pisana katolička propaganda, kojom su u glavnom rukovodili katolički sveštenici. Prema knjizi „Krvava crkva“, jedan među nosiocima takve propagande, bio je i jezuitski sveštenik pater Poglauen, koji se u Splitu pojavio pod imenom Tomislava Stjepana Kolakovića i uz saradnju direktora svih splitskih srednjih škola održao još 22 novembra 1940 godine antijugoslovensko i uopšte antislavensko predavanje, u kome se oborio na Masarika i Beneša, što su pomogli srušiti „apostolsku dinastiju Habzburga“ i što su u Pragu pre prvoga svetskog rata vaspitavali univerzitetsku omladinu protivnu katoličanstvu, koje je „tvorac hrvatske duše“. Pater je zatim o hrvatskoj „utopiji“ rekao:
 
„Ta je ista generacija iz Praga godine 1918 podpomagala stvaranje onoga „mućka“ (Jugoslavije), koji je u glavnom stvoren na osnovu pismenih falsifikata, za koje nije hrvatski narod dao autentičnu sankciju pristanka.“
 
Da je Jugoslavija u katoličkom svetu prikazivana hrvatskom utopijom, odkriva to jednim sitnim slučajem i zagrebačka „Nova Hrvatska“ od 26 novembra 1941 godine, gde se kaže, da je neki katolički pop Mijo Jurić u svojstvu austrougarskog vojnog sveštenika primio za vreme prvog svetskog rata svoju prvu vojnosvešteničku platu u dukatima, ali koje nije hteo potrošiti, već se zavetovao, da će ih priložiti Hrvatskoj, kada ova bude slobodna. Jurić, kao i većina katoličkih popova, smatrao je da Hrvatska 1918 godine nije oslobođena, pa je dukate i dalje čuvao. Za to vreme, a naročito posle 6 januara 1929, hrvatsko političko vođstvo pod uplivom katoličke crkve formira dve emigracije, koje Vilović ispravno karakteriše:
 
„U jednoj grupi odlazi dr. Krnjević i Košutić, a u drugoj dr. Pavelić i Perčec. Za prvom grupom ostaje u zemlji dr. Maček i seljaci, a za drugom katolička crkva u Hrvatskoj sa popovima i fratrima u Jugoslaviji. Obe emigracije sarađuju u inostranstvu. Isto tako okupljaju se i sarađuju njihove pristalice u zemlji.“
 
Najzad, kada je na izdaji ustanovljena „nezavisna država“, ovaj je jezuita (pop Mijo Jurić) ishodio svečanu audijenciju kod „poglavnika“ Pavelića i uz naročiti ceremonijal predao mu ove dukate, da ih ovaj ugradi u temelje tako dugo očekivane „nezavisne države“.
U vreme, kada je katolička crkva koristila svoj položaj i po doratnoj Jugoslaviji harangirala preko srpstva protiv pravoslavlja, dešavalo se u najviše slučajeva, da se hrvatske pobune režiraju od strane katoličke crkve baš u dane tesno vezane za katoličanstvo. To potvrđuje i slučaj Sibinjske pobune kod Slavonskog Broda, na sam dan proslave papinog dana 1935 godine. Toga dana, stigao je u Sibinj jedan od glavnih učesnika poznate zagrebačke afere falsifikovanja 20-dinarki, radi čega je i suđen, katolički sveštenik Mihovil Praskić. Koristeći momenat, Praskić je tako nahuškao učesnike proslave papinog dana, da su ovi nasrnuli na osnovnu školu, opštinu i ostale javne ustanove, gde su poskidali mešovite natpise latinice i ćirilice, te ih radi ćirilskog dela uništili. Posle toga je Praskić poveo pobunjeničku povorku u pravcu Oriovca. Povorka je usput pevala: (o smrti kralja Aleksandra)
 
„Cvjetom cvala Pavelića ruka
koja ubi srpskoga hajduka!“
 
Ovo svedoči i zagrebački „Novi List“ od 10-H-1941, koji se opširno bavi Sibinjskom pobunom.
Interesantan je jedan detalj, koga osvetljuje „Nezavisna država Hrvatska“ u 33 broju za 1941 godinu, gde se pored tvrdnje da su franjevačke gimnazije u Visokom, Splitu, Širokom Brijegu, Mostaru i Sunji, te teološki fakultet u Zagrebu „odgajali borce ustaške svijesti“ i kaže, da su davno pre ustaške izdaje katolički sveštenici izbacivali iz crkava jugoslovenska obeležja, a umesto njih ispod raspeća stavljali prazne okvire, namenjene za sliku Ante Pavelića, što su svesrdno sproveli u delo, čim je uspostavljena „nezavisna država“. U međuvremenu su katolički fratri pod mantijama prenosili raznovrsni razorni materijal, koji je imao da posluži kao sredstvo totalnog uništenja pravoslavlja, što najbolje svedoči „poglavnikov“ doglavnik Mile Budak u svome govoru održanom 15 juna 1941 godine u Slavonskom Brodu rekavši (prema zagrebačkom „Novom Listu“ od 16-VI-1941) između ostaloga i ovo:
 
„I događalo se ono, što vi bez sumnje niste shvatili. Dolazili su u sela i gradove razni ustaše, koji su kao fratri pod mantijama nosili svašta i pripremali narod. Raspirivali smo ustašku mržnju diljem čitave Hrvatske tako, da kad je došao čas, naši nas prijatelji Njemci i Talijani ne nađoše samo spremne, nego već i oslobođene“.
 
Ustaški karakter katoličke crkve u Hrvatskoj u predratnoj Jugoslaviji osvetljava i ustaški ministar Dr. Milovan Žanić govorom održanom 2 juna 1941 u Novoj Gradiški, u kome misiju katoličke crkve prikazuje ovako:
 
„Crkve u ovome kotaru (srezu), mogle bi pričati, jer su bile svjedoci, kako su u tamno doba noći, kod male svjećice zaprisizali (zaklinjali) ustaše u njima“.
 
Iz ovakvih crkava izašao je pojam zakletih i nezakletih ustaša, koji se u ustaškim redovima, reklo bi se, dele na višu i nižu klasu. I ako su svi pripadnici jedne misli, zakleti pre ili posle, oni se razlikuju po tome, dali su se zaklinjali ilegalno po katoličkim crkvama pre 10 aprila 1941 godine, ili javno pred improviziranim oltarima po mnogobrojnim gradovima, pored ustaških amblema: bodeža, puške i bombe. Naslov „zakletog ustaše“ nosi onaj, ko se u predratnoj Jugoslaviji ilegalno zaklinjao, da će rušenjem Jugoslavije pomoći uništavanje srpstva i pravoslavlja. O jednom takom „zakletom ustaši“ govori „Nova Hrvatska“ od 4 maja 1941 ovako:
 
„U župskoj crkvi blaženog Nikole Tavlića u Kustošiji, služio je službu Božju velečasni Cecelja, zakleti ustaša“.
 
Takvoj crkvi nije bilo teško odgojiti vernike po volji i sveštenike tipa don Stanka Kadijića iz Žeževice, koji je (prema „Krvavoj crkvi“) u propovedi svome stadu o tragičnoj smrti Kralja Aleksandra rekao:
 
„Onaj lopov i razbojnik, koji je ukrao hrvatski narod i koji je crkao u Marselju“.
 
Samo takva crkva mogla je odgojiti onako „Veliko križarsko bratstvo“, koje je prema „Katoličkom tjedniku“ broj 19 iz 1941 godine uputilo adresu „poglavniku“, u kojoj se pored ostaloga kaže:
 
„Danas, kada je zasjalo sunce slobode, sjećamo se svih zgoda i nezgoda našeg dugogodišnjeg rada…..
Ali se ujedno sjećamo naših sastanaka i taborovanja, kada su mladići u koru drveća urezivali „ŽAP“ (živio Ante Pavelić) i kad se na večer pri logorskoj vatri orila pjesma „Vrati se Ante, Hrvatska te zove!“
 
Pristupajući ustaškom pokretu sa jednom velikom grupom istomišljenjaka, narodni poslanik Hrvatske Seljačke Stranke za srez osječki Janko Tortić, optužio je sadržinom adrese upućene. „poglavniku nezavisne države“ hrvatski narod kao celinu rekavši, „da je hrvatstvo i ustaški pokret jedno te isto“. („Hrvatski Glas“ od 14 avgusta 1941).
Dosledni svoga demokratskog shvatanja, sa još ne utrnjenim osećanjima bratstva prema poštenom delu hrvatskog naroda, ma da se niko u Hrvatskoj nije našao da demantuje Tortića i njegovo društvo, mi smatramo, da je ova optužba preoštra i donekle neopravdana, pošto je demantuju hrvatske žrtve, istina neznatne u uspoređenju sa srpskim, ali ipak pale u uverenju zajedničke srpsko-hrvatske sudbinske neminovnosti i uverenju, da je ustaško-katolička strahovlada uprljala hrvatsko ime za sva vremena. Bilo bi prirodnije, da je Tortićevo društvo napisalo, kako je katolička crkva i ustaški pokret jedno te isto, jer to proizlazi iz onoga prvog proglasa ustaške radiostanice, u kome se Hrvati pozivaju, da se stave na raspoloženje katoličkim župnim uredima.
Možda i bez krivice hrvatskog naroda, crna internacionala uklopila je hrvatski narod u svoju interesnu sferu. Ona bi na taj prostor nasrtala bez obzira ko na njemu živeo, jer joj je on bio potreban kao baza za daljnje nasrtanje prema istoku. Što je slučaj hteo, da se na tom području nasele manje otporne skupine, nije toliko krivica do toga stanovništva, koliko do sudbinske slučajnosti, koja ga je azijatskim nasrtajima primoravala da se jače osloni na Rim isto onako, kao što su i nekoji srpski vladari bili po koji put primorani, da od tih istih papa doduše zatraže pomoć, ali i da se ne obavežu na odricanje od pravoslavlja i svoje slavenske pripadnosti. To je bila katolička nužda, koja je za pravoslavni deo južnih Slavena isčeznućem turskog gospodstva sama po sebi nestala. Što se međutim hrvatskog stanovništva balkanskog poluostrva tiče, ma da su turska opasnost i katolička nužda bili uzročno povezani, nestankom turskog uticaja nije nestala i katolička nužda. Ona je i docnije uspela ne samo da se u tom delu održi, nego i da svoj uticaj pojača toliko, koliko je potrebno da ovaj prostor (stare Hrvatske) pretvori u neku vrstu balkanskog uporišta.
 
„Petnajest raznih naroda zapada i istoka, Evrope i Azije, oborilo se na nas, no nijesu nas mogli slomiti ni naše ime izbrisati…..“
 
Tako kaže organ zagrebačke nadbiskupije „Katolički List“ za mesec juni 1941, gde je reč o napadima raznih naroda na njihovo (katoličko) uporište u Hrvatskoj, pa nastavlja:
 
„…..i zato je morao doći dan suda, dan restitucije, dan koji je Gospod odredio da silnike ponizi“.
 
Prevedeno na naš narodni jezik ovo znači, da su se interesi 15 raznih naroda sukobljivali sa neželjenim mešanjem katoličanstva po Balkanu, ali da su za sve to krvavi račun morali platiti najmanje dužni Srbi, za čije potoke nevine krvi zagrebački „Hrvatski Glas“ pod ustaško-katoličkim uticajem od 20 juna 1941 ovako manita:
 
„Ali, hrvatski se narod pokazao veličanstven i divan usred muka, sve dok nije Bog pravde podigao izmučeni hrvatski narod na čelu sa Poglavnikom i kaznio krivce po njihovoj zasluzi“.
 
Kolike su te katoličke, a ne hrvatske „muke“, u koliko se pripisuju Srbima kao pravoslavnim pripadnicima južnih Slavena, vidimo iz knjige „Krvava crkva“, gde se ispravno konstatuje, „da hrvatska sredina ništa toliko ne voli, koliko istoriju pretvorenu u anegdote, i anegdote u istoriju“, (slučajevi Zagorke i dr. Rudolfa Horvata), te gde se o tobožnjim hrvatskim mučenicima u predratnoj Jugoslaviji kaže:
 
„Nekako u tim danima (početkom druge polovice 1941 godine), objavio je ustaški glavni organ „Hrvatski Narod“ spiskove Hrvata, koje su „poklali“ Srbi. Svi ti spiskovi nisu bili u stanju da ispune jednu stranu. U spiskove su uvršteni i oni, koji su pali 5 decembra 1918 godine u otvorenoj pobuni na Jelačićevom trgu u Zagrebu, a prema kojima nije ispaljen ni jedan jedini srpski hitac, nego je to bilo razračunavanje hrvatskih „republikanaca“ i hrvatskih „rojalista“, stvarnih protivnika Jugoslavije, a privrženika propale Austrougarske i onih Hrvata, koji su hteli državnu zajednicu sa Srbima i Slovencima. U tim su spiskovima svi antentatori i veleizdajnici, osuđeni po redovitim sudovima. Uvršteni su i oni, koji digoše bunu u Senju i Sibinju i svi po drugim mestima, koji napojeni „direktorom“ (vinom od divlje loze) i propagandom katoličkog klera golim rukama nasrtaše na žandare a negde i raznim oružjem. U TIM SPISKOVIMA NEMA NI JEDNO JEDINO LICE, KOJE JE POGINULO OD RUKE NEKOG SRBINA, GRAĐANSKOG LICA. Nema ni jednog slučaja na tim spiskovima, da je neko izgubio život samo zato, što je Hrvat“.
 
Dali bi se ma i za jednu između miliona srpsko-pravoslavnih žrtava po „nezavisnoj državi“ moglo reći, da je izgubila život radi ma čega drugoga, sem radi svoje pravoslavne pripadnosti.
Ako bi se tumačilo stanje kako u stvari jeste, onda bi ustaškoj Hrvatskoj najbolje odgovarao naslov „Nezavisna država katolička“. Jer, ako se nekada bude tražio korisnik osovinskog pohoda na Jugoslaviju, naći će se on u instituciji katoličke crkve. Zato, niko nije imao više razloga za likovanje od vrhova katoličke crkve. Zagrebački nadbiskup požurio je, da 28 aprila 1941 objavi okružnicu upućenu katoličkom sveštenstvu, kojom izražava duboku radost povodom „najzamašnijih događaja u životu hrvatskog naroda“ i pored ostaloga kaže:
 
Časna braćo!
„Nema nikoga među vama, koji u ovo posljednje vrijeme nije bio svjedokom najzamašnijih događaja u životu hrvatskog naroda, među kojim djelujemo kao glasnici Kristova evanđelja. Događaji su ovo, koji su naš narod doveli u susret davno željenom idealu ….
Jeli potrebno isticati, da je i u našim žilama življe zaključala krv, da je i u našim grudima življe zakucalo srce…. I ko nam može zamjeriti, ako i mi kao duhovni pastiri dajemo svoj prinos narodnom veselju i zakonu, kad se puni ganuća i tople zahvalnosti obraćamo Božjem Veličanstvu“.
 
U isto vreme kada je završio okružnicu, koja će se čitati u svima katoličkim crkvama „nezavisne države“ i kada ju je umnoženu podpisao, nadbiskup Stepinac je savio jedan komad i na čelu hrvatskog katoličkog episkopata se uputio u poklonstvenu deputaciju poglavniku, koga je u ime katoličke crkve pozdravio rekavši:
 
„Ta svijest dovodi nas da vas kao legitimni pretstavnici crkve Božje od srca pozdravimo kao njezinog (crkvenog!) glavara, s obećanjem naše iskrene i lojalne suradnje za bolju budućnost naše domovine“.
 
Posle povratka iz poklonstvene deputacije, zagrebački nadbiskup naređuje, da se 4 maja 1941 godine održe „mise zahvalnice“ po celoj „nezavisnoj državi“ i da se na njima čita ona njegova poslanica, u kojoj pored citiranih redaka ima i ovakvih:
 
„Crkva, koja već dvije tisuće godina gleda previranje u historiji svijeta, vjekovni je svjedok ….. kako kraljevstva prelaze s jednog naroda na drugi zbog nepravednosti, nepravde, sramoćenja i raznih prijevara“.
 
Suvišno je naglašavati, da se ovaj pasus odnosi na srpski narod i njegovu dinastičku tradiciju, jer to potvrđuje i „Nova Hrvatska“ od 6 avgusta 1944 u kojoj se na jednom mestu o ulasku Hrvatske u sklop Jugoslavije kaže i ovo: „U Jugoslaviju su nas doveli tek na prevaru“!
Katolička crkva niti je čekala, niti je morala čekati uputstva iz svoga episkopata, jer su ona pre izdaje bila dostavljena mesnim župskim uredima, odakle su ustaške horde dobivale uputstva i izvršivali naređenja. Tako vidimo fratra Pavla Silova, gde već na katolički veliki četvrtak 17-IV-1941 u Promini ispred crkvenog oltara proglašuje „nezavisnu državu“. („Hrvatski Narod“ od 25 aprila 1941). Isto pako vidimo utrkivanje katoličkih biskupa, koji će od njih pre i dirljivije pozdraviti „poglavnika“. Nedostaju nam mnogi podaci, koji bi bili dragoceni, ali i sa onim čime raspolažemo, hvarski biskup Mihajlo Pušić prema splitskom „Novom Dobu“ od 23-IV-1941 u pozdravu kaže:
 
„U ime svoje, kaptola, svećenstva, pučanstva otoka Hvara, Brača i Visa, najtoplije pozdravljam uspostavljanje slobodne i nezavisne Hrvatske u starodrevnim granicama, te Vama, prvoborcu za narodna prava izrazujem duboku zahvalnost, vjernost i odanost, proseći obilje božjeg blagoslova“.
 
Splitski biskup dr. Klement Bonefačić ovako se presamićuje svojim telegramom „poglavniku“:
 
„…. da vas najsrdačnije pozdravim kao obnovitelja slobodne i nezavisne države Hrvatske, izrazujući svoju iskrenu odanost i obećavajući u svemu revnu suradnju i proseći Boga, da blagoslovom i potpunim uspjehom okruni vaše Veliko Djelo“.
 
Sve u katoličkom stilu, pa i ustoličenje ustaške policijske vlasti u Kninu. Katolička crkva našla je za potrebno da ovlasti župnika don Ivu Guberinu iz Knina, koji će 17 juna 1941 svečanom službom u kninskoj katoličkoj crkvi ustoličiti župana nekog Nikolića. („Hrv. Narod“ od 18-VI-41).
Ništa manje ne zvuči paradoksalno, da je na tribini ustaškog zbora u Gornjoj Jelenskoj za vreme tobožnje posvete zvona, kao i u mnogim drugim mestima instalisan katolički oltar, odakle je župnik paralelno sa ustaškim govornicima služio svetu misu. („Hrvatski narod“ od 9-VI-1941), da „Katolički List“, organ zagrebačke nadbiskupije od juna 1941 triumfuje nad ruševinama Beograda, ili da „Glasnik Svetog Ante“ broj 5 i 6 iz 1941 godine ovako služi hrišćanskoj misiji:
 
HRVATSKI ALELUJA!
„U veliki četvrtak, kad su zanjemela zvona u očekivanju uskrsnuća, zakliktala su naša srca, suze su orosile našu radost, ostvario se tisućljetnji san.
Ante Paveliću! Ante Paveliću! Neka je milijun puta blagoslovena svaka minuta tvoga izgnanstva! Zvonite zvona uskrsna s romonom potoka, pjevajte ptice u šumama.
Sunce, sini kao nikada nad Hrvatskom, zadrhtajte kao srca naša zvijezde na nebesima.
 
Da, „nezavisna država katolička“ a ne hrvatska, jer u njoj ne likuje toliko hrvatstvo, koliko katoličanstvo.
 
„Zato se naša srca dižu s toplom molitvom blagom Bogu i presvetoj majci Mariji, kraljici Hrvata, da svoje najodabranije blagoslove izliju na dičnog našeg Poglavnika dra Antu Pavelića i da mu udjele veliku milost“.
 
Tako kaže „Sinjski Glasnik“, organ sinjske Gospe od 19 aprila 1942, kao što kaže i kalendar „Gospine Krunice“ u Zagrebu za 1942 godinu, na čijim se koricama umesto krsta nalazi slika najvećeg hrišćanskog dželata svih vremena Ante Pavelića.
Neće biti bez interesa spomenuti tajanstvene fratre sa crnim naočarima, sa kojima se srećemo u mnogim saslušanjima izbeglica. Oni se pojavljuju u prvim danima ustaških nedela do ulaska Rusije u rat. O njima govori izbeglica inž. Svetozar Babac, koji o masovnom streljanju Srba u školi na dvanaestom kilometru kod Mostara pored ostaloga kaže:
 
„Među svetom, koji je uživao u srpskoj krvi, vidio sam više fratri, koji su svi na očima imali naočare sa crnim staklom. Oni su prilazili od grupe do grupe seljaka i svakoj nešto živo objašnjavali. Oni su glavne ličnosti u ovome ustaškom vremenu i u ovom ustaškom kraju. Njima se prijavljuju, njima se podnose izveštaji, a od njih se primaju naređenja. Oni se drže kao glavna lica i glavni akteri. U tim danima je bilo oblačno i hladno, pa ni najosetljivije oko nije trebalo zaštitu crnoga stakla“.
 
To isto svedoči činovnik Milenko Petrović sa željezničke stanice Kaštel Stari, u koju je noću upao fratar Berković sa naoružanim ustašama. Petrović zapaža ovu okolnost i kaže:
 
„Kad je fratar ušao u kancelariju, imao je u ruci crne naočari, a kad je izašao, stavio ih je na nos, makar da je bila duboka noć oko pola noći“.
 
Posle ulaska Rusije u rat, fratri ne sakrivaju oči crnim naočarima. Ovo upućuje na pomisao, da su se fratri u doba prividno dobrih rusko-nemačkih odnosa bojali ruske intervencije u korist progonjenog pravoslavlja. Za taj slučaj trebali su ostati anonimni i izbeći eventualnoj kazni. Ulaskom Rusije u rat protivu Nemačke, fratri su se rasteretili toga straha i pred kulturnim čovečanstvom skinuli maske. To je stvarnost, katolička stvarnost, koju povodom Pavelićevog govora od 21 maja 1941 godine na Markovom trgu u Zagrebu spominje i italijanski publicista Leone Concato u italijanskom listu „Il lavoro fašisto“, gde se može naći i ovo:
 
„Odredi ustaša prolazili su pored Poglavnika, zaokretali iza crkve Svetog Marka i spuštali se prema kamenitim) vratima …
To su bili Hrvati nacionalisti, mladići od 20 godina i više, studenti univerziteta, obrtnici, cvet nove Hrvatske. A sveštenici, koji su stajali kod crkve Sv. Marka, pljeskali su u znak odobravanja.
 
Možda je među tima sveštenicima stajao i župnik Božidar Bralo, koji je na Alipašinom mostu kod Sarajeva dao pobiti 180 Srba, da bi zatim pred ostalim ustaškim krvolocima poveo kolo i do iznemoglosti igrao oko gomile leševa, pripadnika jedne od hrišćanskih crkava. Nije možda izostao ni don Krsto Jelenić iz Ždrelca, inače župnik u selu Poljice kod Zadra, koji je naredio, da se u pravoslavnu crkvu sela Tribnja zatvori 80 Srba koje je osudio da pomru od gladi, što je izvršeno, i što je dao uputstva za silovanje i patološko-sadističko ubijanje velikog broja srpskih devojčica u kući stolara Dušana Marinkovića. Za takvu svečanost verovatno je došao i onaj župnik don Ilija Tomas, koji je naredio da se iz okolice Klepaca dovedu svi Srbi radi nekog „saslušanja“, gde su ih umesto saslušanja dočekali ustaše i sve do jednog poklali. Verovatno je proslavu pored vojske takvih hristovih pastira uveličao svojim prisustvom i metkovićski dekan fratar Bjelobrk, koji je jednoj grupi sakupljenih Srba u cilju nasilnog pokatoličavanja rekao: „Džabe vam se pokrštavati, kad ćemo vas i onako pobiti!“ Za vreme dok su katolički sveštenici histerično pljeskali ispred crkve Svetog Marka, izgleda da se na počasnoj tribini nalazio zloglasni fratar dr. Srećko Perić, koji je pre toga u srednjoj Bosni jednoj okupljenoj ustaškoj gomili rekao, neka idu i kolju Srbe, pa kada ih sve pobiju, neka dođu kod njega, da ih u ime Hrista oprosti grehova. Ali neka ne zaborave da prvo ubiju njegovu rođenu sestru, koja je „nesprostivo pogriješila i udala se za Srbina“. Treba li još dodati, da je pored katoličkog sveštenstva i poglavnika na svečanosti glavni predmet pažnje bio nemački poslanik fon Kaše, kome je ustaška vlada podelila naslov „viteza“, sa svojim italijanskim kolegom. Isti oni, kojima je moglo biti poznato, da su učesnici ove parade pored ostalih zverstava zaklali najpuniju Srpkinju u Gračacu, devojku imenom Darinku, čije su meso isekli na komade i skuvali ga u kazan, da bi sa njime hranili ostale Srpkinje, koje su pokupili iz okolice, da bi pod pretnjom smrti obavljale poljske radove na ustaškim njivama.
Snabdeveni punomoćijem nacionalsocijalističke Nemačke i klerikalnofašističke Italije, a prećutno blagosloveni Vatikanom, katolička crkva i ustaški pokret započeli su veliko uništavajuće delo. Uništenjem balkanskog pravoslavlja pripremana je pista za katoličko uzletanje prema davno željenom cilju iza Karpata. Osim rušenja i palenja srpskih crkava i kulturnih spomenika, zamisao koalicije katoličke crkve i ustaškog pokreta bila je, da se sva srpska inteligencija kao esencija srpstva već na početku likvidira, pa da se zatim pristupi prevođenju obezglavljenog siromašnog srpskog stanovništva u katoličku veru. Ovo najbolje podkrepljuje raspis ustaške vlade i njenog ministra pravde hrvatskim biskupima od 14 jula 1941 godine, u kome se između ostaloga kaže i ovo:
 
„Zamisao je hrvatske vlade, da se u katoličku vjeru ne primaju pravoslavni popovi i učitelji, zatim u opće inteligencija i najzad bogati sloj trgovaca, zanatlija i seljaka. Samo niže i siromašno pravoslavno stanovništvo smije se primiti u katoličku crkvu!“
 
Masovnim pokoljima, najčešće na očigled ostalih koje je ista sudbina očekivala ako ne prime katoličku veru, rušenjem pravoslavnih hramova, uništavanjem srpskih grobalja i nadgrobnih spomenika, ogromnom literaturom ponižavanja svega što nosi srpsko obeležje, katolička crkva kao vatikanski, a ustaši pokret kao nacističko-fašistički predstavnik, oborili su se na balkansko pravoslavlje i nastojali da vreme što bolje koriste. Ovde valja dotaknuti i brošuru društva „Sveti Jeronim“ u Zagrebu, čiji je počasni predsednik i pokrovitelj hrvatski nadbiskup, pod naslovom „Povratak vjeri otaca“, gde se na strani 5-6 unižava ime Srba i likuje nad propašću svetosavskog pravoslavlja ovako:
 
„Bilo je nerazumljaka, koji su htjeli Hrvatima grkoistočne vjere narinuti sramotni i ponižavajući naziv Srba. Ime Srbin u našem narodu je sramno i ponižavajuće. Prema tome ni jedan Hrvat, makar koje vjere bio, neće da se naziva tim imenom.“
„Sada, kada je propala velikosrpska svetosavska pravoslavna promičba preko svećenika, trgovaca i učitelja, hrvatsko pučanstvo grkoistočne vjere, vraća se vjeri davnih pređa i traži pristup katoličkoj crkvi“.
 
Ovako nameštena propaganda katoličke crkve u ustaškoj Hrvatskoj i ako se zna, da je sav hrvatski narod sve do 879 godine pripadao zajedno sa srpskim narodom nadležnosti carigradskih patrijarha, kako je to hrvatski istoričar dr. Ferdo Šišić u „Vjesniku hrvatskog arheološkog društva“ za 1914 godinu naučno dokazao. („Hrvati u svetlu istoriske istine“ strana 12 i 13).
Da bi održao korak u usiljenom maršu ka, likvidaciji pravoslavlja na teritoriji svoje biskupije, đakovački biskup dr. Antun Akšamović je naredio biskupskoj štampariji u Đakovu, da odštampa ovakav poziv sremsko-slavonskim Srbima, koji im je dostavljen putem ustaškog vazduhoplovstva iz vazduha:
 
Stanovnici grčko-istočne vjere!
Čujte ovaj prijateljski savjet. Biskup đakovački primio je do sada u svetu katoličku crkvu na hiljade građana, koji su od državnih vlasti dobili svjedočbu čestitosti. Ugledajte se u ovu svoju braću, pak se prijavite što prije za prijelaz u katoličku crkvu. Vi ćete kao katolici moći ostati u svoim domovima, vi ćete nesmetano unaprijeđivati svoje gospodarstvo i odgajivati svoju omladinu za Boga i za državu Hrvatsku“.
 
Na ovako neposredan i nedvosmislen način predstavnik katoličke crkve suprotstavio je ostatku stanovništva srpskih zemalja pod Nezavisnom Državom Hrvatskom ostanak na pradedovskim ognjištima jedino prelaz u katoličku veru. Sadržaj ovoga poziva opravdano upućuje na tvrdnju, da je katolička crkva stajala u položaju naredbodavca, a ustaški pokret u ulozi egzekutivne vlasti.
Iza proglasa đakovačkog biskupa zalazila je ustaška egzekutiva u srpska sela i varoši, predvođena najčešće katoličkim sveštenicima i preko krvi prvog reda otpora prodirala u manje otporne mase. Ustaški poglavnik odlikovao je povodom 3-godišnjice opstanka Nezavisne države Hrvatske đakovačkoga biskupa ordenom „Velereda sa zviezdom“. U obrazloženju odlikovanja rečeno je službeno:
 
„Dr Akšamoviću Antunu biskupu đakovačkom za predanu suradnju s državnom vladom i državnim oblastima u svima vjerskim pitanjima.“
 
Primajući ovo odlikovanje, đakovački biskup je potvrdio tesnu saradnju katoličke crkve sa ustaškim pokretom i prema „Hrvatskom Listu“ od 3 maja 1943 godine između ostalog rekao:
 
„Ja gospodo ovu činjenicu naglašavam u tu svrhu, da izjasnim svoju radost, što Poglavar, nosilac državnog vrhovništva naše Nezavisne države Hrvatske u predstavnicima katoličke crkve vidi svoje pomagače.“
 
Biskup je bio i suviše jezuitski skroman kad je ulogu pomagača prikačio crkvi, jer znamo, da se i pored dominirajućeg položaja crkve u uništavajućem utrkivanju najčešće nije znalo ko je kome pomagač. Može se mirno reći, da su jedna i druga organizacija sve od sebe dali i opravdali nade, koje su od aranžera uništenja pravoslavlja u njih polagane. To najbolje svedoči najnovija službena statistika ustaške vlade iz koje se vidi, da je od preko 3,000.000 srpsko-pravoslavnih pripadnika u srpskim zemljama pod ustaškom čizmom ostalo jedva oko 500.000. Ostalo je ili veoma malim delom uspelo prebeći u Srbiju, ili je prevedeno u katoličku veru, ili je najvećim delom stavljeno pod ustaški nož.
Druga polovica meseca juna 1941 godine označena je u fašističko-nacističkom svetu znakom „krstaškog rata“. Stupci ustaške štampe punili su se izveštajima o pripremama za odlazak hrvatskih dobrovoljačkih jedinica na istočni front. Najpozvaniji nosioci katoličke i ustaške vlasti predskazivali su kraj „ruskog neznaboštva“ i svršetak „vjerske tiranije“.
To je bila psihološka platforma, koja je fasadom svoje baze skrivala katolički san uništenja pravoslavlja i nacionalsocijalističku političko-ekonomsku pohlepu. U stvari, katolička crkva i ustaški pokret stvorili su novo razdoblje najcrnjeg vandalizma i verske tiranije u istoriji čovečanstva. Zapadnim srpskim zemljama nahrnula je silina uležane jezuitske mržnje, koja se nije zadovoljila krvlju živog pravoslavlja, nego je svoju vekovnu mržnju iskalila ne samo na pravoslavnim hramovima, već i nad srpskim nadgrobnim spomenicima.
Malo je verovatno, da će ma koje delo moći obuhvatiti sve detalje zločina, počev od onih u podsvesti duhovnih vođa, pa sve do nadničarskih poslušnika katoličkog poslodavstva, koji na sramotu poštenog dela hrvatskog naroda prkosno nose naziv hrvatskih ustaša. Može se međutim desiti i to, da ustrojstvo buduće države dobije takav oblik, gde ranjeniku neće biti dozvoljeno da jaukne. A srpsko-pravoslavni narod i njegova crkva zaista su na predstraži slavenskog pravoslavlja teško ranjeni. U interesu „bratstva“, koje u praksi znači produženje srpskog samoodricanja i spremanje novih generacija, da bi opet u pogodnom momentu bile stavljene pod katoličko-ustaški nož, biće možda u demokratskoj zemlji Srbiji zabranjena istina i po svoj prilici onemogućena publikacija rimokatoličke svestranosti, koja je jedan deo našeg naroda ugrabila i dala mu u ruke raznolika oružja, koja će upotrebiti protivu svoga naroda, protivu sebe samih. Mi ćemo i u ovoj prilici ponoviti staru grešku i po rečima Nikole Pašića uložiti u zajednicu pare, a druga strana veresiju, pa kada se budemo delili, dobićemo isto ono, što smo 1941 godine dobili.
Pošto ishod drugog svetskog rata ne donosi sobom kratkoročna rešenja sudbine sveta, već, reklo bi se, stvara definitivan oblik odnosa među narodima za buduća stoleća, nije nedemokratski izvesti na čistinu mnoge stvari, koje u budućnosti mogu biti uzročnici novih narodnih stradanja. Mali narodi, koji iz egzistenciskih razloga moraju usvojiti sistem manjih grupacija, moraju se otresti svih onih osobinskih nedostataka, koji su njima samima neuočljivi, ali čije prisustvo može biti od tolikog značaja, da takva zajednica urodi štetnim posledicama kako za sebe samu, tako i za širu ljudsku zajednicu. Po tom načelu, srpski narod kao deo slavenskog pravoslavlja ne može ćutke vezati svoju sudbinu i sa takvim narodima, čije je bitisanje jedino uslovljeno opadanjem pravoslavlja i srpske narodne svesti. Takvima, ako sami ne vide, mora se omogućiti uvid u sopstvene nedostatke, kojih se pod predpostavkom zajedničke neminovnosti moraju pokajnički odreći. Dolazeći iz slepe poslušnosti katoličkom imperijalizmu, njegovom fašizmu i velikonemačkom nacizmu odjednom u demokratsku zajednicu sa narodima zrelim i dostojnim demokratije, pristalice fašizma bi unele neželjeni kvasac u zajednicu naroda, ako im se unapred nebi podneo račun, iz koga se s jedne strane vide nedostatci i nejednaka demokratska zrelost, a s druge strane njihov dužnički odnos u stradanjima i imovini prema demokratskoj narodnoj matici, koja bi u novoj formaciji imala činiti kičmu naše države.

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *