NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Žitija svetih » ŽIVETI I SLUŽITI LJUBAVI – ŽITIJE SVETOG ALEKSEJA MEČOVA

ŽIVETI I SLUŽITI LJUBAVI – ŽITIJE SVETOG ALEKSEJA MEČOVA

 

ŽIVETI I SLUŽITI LJUBAVI
Žitije Svetog Alekseja Mečova
 

 
UVOD
 
S obzirom na to, da je porodica oca Alekseja Mečova (njegov otac, dirigent Čudovskog mitropolijskog hora, kao i on sam u detinjstvu), gajila prisnu vezu sa Visokopreosvećenim Filaretom, mitropolitom Moskovskim i Kolomenskim (1782-1867), umesno je kratko podsećanje na to, koliki je značaj imao taj veliki svetitelj na Rusku crkvu tog vremena.
Vasilije Mihajlovič Drozdov (tako se zvao pre monašenja), bio je sin siromašnog sveštenika grada Kolomne, koji se od ranog detinjstva odlikovao izvanrednim sposobnostima. Posle okončanja Bogoslovije u Trojice – Sergijevoj lavri, primio je monaški čin pod imenom Filaret. Njegov sjajan um i učenost su ubrzo privukli opštu pažnju. Izabran je za episkopa, a 1821. godine je rukopoložen za mitropolita Moskovskog.
Tada je imao 39 godina.
U vreme kada je ravnodušnost prema religiji dostizala najviše granice, kada su se nezadrživo širile mnogobrojne zablude protiv istine, a u modi bilo bezbožništvo, preosvećeni Filaret je stajao na svom visokom položaju kao svetionik vere i blagočešća i, kao budni stražar, nepokolebljivo čuvao čistotu pravoslavlja. Njegovoj istančanoj pažnji nije mogla da promakne nijedna životna pojava.
Dok je svuda oko njega vladao opšti pad morala, on je bio istinski monah, strog prema sebi, u svemu veliki asketa, neumorni pastir u služenju i propovedanju reči Božje. Niko nije znao kada se on odmara; njegov kelejnik, koji je odlazio kasno uveče a vraćao se rano ujutru, zaticao ga je uvek zaposlenog. On je bio čovek prosvetljenog uma i velikog duhovnog iskustva. Njegovi nebrojeni bogoslovski radovi predstavljaju odraz sveukupne, viševekovne mudrosti otaca i učitelja sv. Crkve. Sve službe u prazničnim danima za Moskvu i Trojice – Sergijevu lavru, čijeg je prepodobnog osnivača bezmerno voleo, mitropolit Filaret je, bez izuzetka, služio sam, a posle liturgije bi, ne obazirući se na mnoštvo naroda oko sebe, svakoga, bez žurbe, blagosiljao. Svu snagu i sposobnosti svoga uma on je posvetio služenju Bogu i Crkvi. Na sve što je bilo blisko Crkvi, on se odazivao svim srcem i dušom.
Mnogo je tada bilo nedostataka u društvu i među sveštenstvom. Kao zahtevan, ali i milosrdan pastir, on je bio očinski pažljiv, kako prema onima koje je trebalo ukoriti, tako i prema porodicama krivaca, a i uopšte, prema svima sa kojima je dolazio u kontakt. Ništa nije promicalo njegovom oštroumnom oku. Vrlo niskog rasta, mršav od posta, bio je ispunjen duhovnom snagom. Niko nije mogao da izdrži oštar pogled njegovih pronicljivih očiju. Sa velikim duhovnim iskustvom, u prepisci sa svojim savremenicima – podvižnicima, on je duboko i suptilno raspoznavao istinski duhovni podvig i često ga pronalazio i kod onih, koje bi neprosvećeni um mogao samo da osudi.
Nazvan u monaštvu po sv. Filaretu Milostivom, podražavao ga je u delima milosrđa; kao neprekidna bujica tekla je njegova pomoć siromašnima, među kojima su bili i oni, kojima je bila potrebna značajna novčana pomoć. Snagu molitve i pravednost njegovog života pokazali su i mnogobrojni slučajevi blagodatnih iscelenja i zadivljujuće prozorljivosti. Svaki poduhvat ovog Svetitelja imao je za cilj korist Crkvi, ili pomoć pastvi. Slava o njemu se širila daleko izvan granica Rusije; mnogi stranci koji su posećivali Rusiju pokušavali su da se sretnu sa njim. Više puta su mu dodeljivani državni poslovi prvostepene važnosti.
U neprekidnom radu i podvizima tiho se približavao mitropolit Filaret svome zalasku. Devetnaestog novembra 1867. godine, posle odslužene Božanstvene liturgije, mirno i bezbolno se upokojio u 85oj godini života. Od tih 85 godina, pola veka je služio Crkvi u činu arhipastira (arhipastir isto što i arhijerej, epitet kojim se obično označava čin episkopa, prim. prev.).
Pravoslavni ruski narod poštuje svetitelja Filareta kao toplog i smelog molitvenika pred prestolom Božjim.
 
(Iz životopisa sv. Filareta.
Otačastveni podvižnici 18. i 19. veka, 19. novembar).
 
Ukazom Osvećenog Arhijerejskog Sabora Ruske Pravoslavne Crkve (29. novembra – 2. decembra 1994. g. Moskva), mitropolit Moskovski i Kolomenski Filaret je kanonizovan (uvršten u red svetitelja, prim. prev.).
Pominje se 19. novembra po Julijanskom kalendaru.

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *