NASLOVNA » Društvo, Inoslavni, Pomesne Crkve, SPC, TRAGOVI U VREMENU » Vladika Andrej Vujisić prešao u rimokatolike!
Vladika Andrej Vujisić prešao u rimokatolike!

Vladika Andrej Vujisić prešao u rimokatolike!

U poslednjih desetak godina, srpski sveštenici u Južnoj i Sjevernoj Americi, Kanadi i Južnoafričkoj Republici, preveli su iz katoličke u srpsku pravoslavnu vjeru na desetine hiljada ljudi. Samo u Gvatemali u pravoslavlje je prešlo na hiljade ljudi. Veliki doprinos tome dao je episkop Andrej Vujisić – stajalo je prije tri godine u saopštenja Sabora pravoslavne crkve Meksika, koja pokriva 22 zemlje sa preko 330 hramova.

No, vladika Andrej je nedavno odlučio da sa čitavom svojom pastvom pređe u katolicizam. Njegovim prelaskom je osnovana prva Istočno-Katolička parohija u Porto Riku. Parohija Svetog Spiridona Porto Rika je primljena u potpuno opštenje sa Papom Franjom, tokom liturgije koju je služio Alberto Morales, vikar Rimokatoličke dijeceze San Huana.

Andrej Vujisić je svojevremeno bio član Mitropolije crnogorsko-primorske. Potiče iz Morače, gde je rođen 1957. godine kao Zoran u porodici Vojislava i Sofije Vujisić. Iz Jugoslavije se odselio 1969. u Njemačku, odakle prelazi u Australiju i SAD. Završio je studije teologije u Ukrajinskoj bogosloviji, diplomirao lingvistiku na Univerzitetu u Finiksu i doktorirao praktičnu teologiju na Univerzitetu Južna Afrika.

Zahvaljujući njegovom misionarstvu u katoličkoj Srednjoj i Južnoj Americi, pravoslavci su postali Gvatemalci i Meksikanci, koji vode porijeklo od Asteka i južnoameričkih Indijanaca, ali i mnogi Crnci iz JAR, Bocvane i Zambije. Kao rektor Pravoslavnog instituta svetog Đorđa Nazarenskog, sproveo je program stipendiranja mladih u 17 zemalja Južne Amerike, koji su potom postali pravoslavci.

Jedan je od najobrazovanijih Srba u dijaspori. Autor je mnogih naučnih studija iz lingvistike, psihologije i teologije. Kao doktor nauka istražuje ulogu ekumenizma u hrišćanskom svijetu, a kao Srbin iz Crne Gore proučava ličnost vladike Rada, Petra Petrovića Njegoša i njegov srpski identitet.

Izvor: Sedmica

16 komentar(a)

  1. Da,kako sada objasniti ovu odluku?Da li je sredina,način života i razmišljanja,jakost vjere,a sve po datoj mu slobodi utjecala na ovakvu radikalnu odluku.E,pa da,svi smo slobodni….i sve što proizilazi iz te „čarobne“ riječi.U gornjem tekstu mogu se očitati hvalospjevi i visoko obrazovanje dotičnoga,akademska titula,razna istraživanja i td.itd.Pitanje se nameće da li je on otpao ili napustio(prešao) u nešto slično,isto,novo,potpuno različito.Jedan je rimokatolički benediktinac,monah prije par godina,uz to ugledni teolog,prešao u pravoslavlje,objasnivši da što je bio stariji shvatio,zapravo,da je pravoslavlje sva i punina istine.Što će reći taj bivši vladika….Kako objasniti da je sada preuzeo drugu historiju,iskrivljene dogmate,pogazio vjeru predaka i praotaca,da uskoro preuzima i Stepinca kao svojega,a ne više Vladiku Nikolaja Velimirovića…Da on ima visoko obrazovanje,maltene teologiju „u malom prstu“.Zanima me kako je on prešao,kojom magičnom formulom,da li pokajanjem,uz naravno priznanjem primata ovakovog pape rimskog.On kao pastir,cjelokupno svoje stado povukao u ambis,kao one svinje iz biblijske priče….Tako mi Bog pomogao,ako griješim!

  2. Pitanje,da li je on samo prešao ili otpao.Ništa novoga pod nebom.Kakvi su motivi,okolnosti,životna sredina,a sve po datoj mu slobodi utjecali na ovakvu odluku.Ušao je,dakako,u nove i drugačije okvire,dogmate,historiju,mistku,ikonografiju,život,s novim identitetom.Gotovo pa se može reći prihvatio je Stepinca,a odbacio vladiku Velimirovića.Prije par godina jedan ugledni benediktinac,monah,vrsni teolog rimokatolicizma prešao je na pravoslavlje,obrazlagajući svoju odluku time što je u pravoslavlju vidio,spoznao i osjetio svu punoću istine.U gornjem tekstu ističu se vrline bivšega vladike,visoko akademsko obrazovanje,maltene da je teologiju imao „u malom prstu“.Gdje je vjera njegovih predaka,praotaca,svetitelja,podvižnika,mučenika,krvlju ispisanih stranica života,koju je on popljuvao i poput gadarinske svinje skočio u ponor,odvukavši u ambis svoje sljedbenike.Putešestvije po bijelom svijetu i velika naukovanja,očigledno,nisu mu pomogla.Sada će imati više vremena da se posveti brigama i silama ovoga svijeta….Vrata su mu otvorena,ako se predomisli,sve do njegovog zadnjeg daha!

  3. Oprosti mu Gospode, jer ne zna šta radi…

  4. Sto je covek vise obrazovan,“razumski“ mu pravoslavlje izgleda smesnije.Na kraju se zapita da li se vasksenje uopste desilo ili je to samo metafora.

  5. Branislav

    Para vrti gde burgija neće…

  6. Mirislav

    U poslednja vremena doćiće pastiri obučeni u krzno ovčije a unutra su vuci grabljivi

  7. Kako ima loših primera ima i dobrih. Recimo slučaj oca Radivoja Panića,bivšeg starešine hrama Svetog Save.
    Čovek koji je izgubio u trenu celu porodicu, ostala mu ćerka, koja nije krenula na put. A on je mesto očaja, vedar, pun duhovne snage, nije roptao i pitao se što mu se to desilo niti posumnjao u volju Božju.Koliko vere taj divni sluga Božji ima u sebi?
    Verom pravom,iskrenom svaki jad se porazi, vera je naš vazduh, naša hrana i naš život braćo i sestre!

  8. Udobnije mu je u katoličkoj crkvi.Siguran da ga neće niko napadati,jer katolici nisu na meti svetskih vladara već Pravoslavlje.Jedan je Pavle(Savle),koji iz tabora gonioca prelazi u tabor progonjenih.Pomenuti vladika je odabrao suprotno.

  9. Šta je razlog za to, ako ne nepoznavanje istorije Crkve i istorije Rimokatoličke crkve. Uopšteno, svuda pa i na teološkim fakultetima mislim ima loše obrazovanje što se tiče te tematike. Svako treba da zna, da crkva na Zapadu do raskola, a negde i ranije, je ustvari bila Pravoslavna Crkva. Nismo mi bili zajedno 1000 godina sa Rimokatličkom crkvom, nego sa jednom Pravoslavnom Crkvom. To treba svima da bude jasno, a pogotovo vladikama i patrijarsima. … Loše je što se svuda po istorijskim knjigama navodi da je na Zapadu u početku bila Katolička crkva u smislu Rimokatoličke. Ako bi ljudi dovoljno razumeli istoriju Crkve kako na istoku tako i na zapadu, a kasnije i istoriju Rimokatočke crkve, ne bi onda prelazili u rimokatičku veru. Normalno, određene razlike su postajale na zapadu, ali je bila ista dogmatika, isto verovanje, ikonografija, duhovnost i ostalo. Tako šta nema posle. To su dve različite vere od raskola, a posle se Rimokatlička crkva sve više udaljuje od Pravoslavlja. Filiokve je u centru svega, te varvariziranje i feudaliziranje njihove vere. Centar postaje forma, spoljašnjost naspram suštine, tako se njihovi umovi samo zabavljaju spoljašnjim stvarima, tako papa postaje vidljivi zamenik Sina Božijeg tj. bog na zemlji, on se smatra vrhovnim gospodarem sveta još od Grgura VII, monaštvo se postepeno razblažuje nema više podvižništva monasi jedu mesu, duhovnost se svodi na prelest još od Franciska Asiškog koji prvi u čitavoj istoriji dobija stigme – rane po uzoru na Hristove, s druge strane vrši se Aristotelizacija teologije, teologija postaje racionalna delatnost, brak ne postoji, crkvenim se brakom smatra obični dogovor muškarca i žene i ne mora se sklopiti u crkvi (o tome ima u raznim knjigama) tek od Tridentskog koncila brak se mora sklopiti u crkvi, uvode se neki glupavi praznici tipa ime Isusovo, ime Marijino, srce Isusovo i ostalo, nastaje inkvizicija i s njom različita zla neviđena stvar ranije, biskupi idu u ratove i ubijaju, papa poziva na krstaške ratove iako toga ranije nije bilo, nastaju monaški vojni redovi – monasi koji prljaju ruke krvlju a onda posle služe misu, razvija se svakojaki nemoral tipa pedofilije, zbog bezbračnosti sveštenstva padaju u razne bludne grehove, nemaju Isusovu molitvu, jedini način borbe protiv strasti se svodi na samobičovanje i to bude i do krvi, nema posta, nema česte lične molitve, menja se ikonografija, menja se Hristov lik, Bog Otac se prikazuje kao neki starac, u potpunosti se menja ikonografija, prikaz svih praznika se menja, prikaz Bogorodice se u potpunosti menja, ona otpušta svoju kosu, Hristos se prikazuje kao golo dete, od 16. veka anđeli se prikazuju kao gola, debela deca, što dalja to se sve više menja njihovo crkveno slikarstvo, golotinja postaje zakon u slikarstvu i skulpturi, mole se kipovima što podseća na molitve idolima, po crkvama i katedralama stavljaju krstove na pod, a krst biva van poda dosta redak po crkvama, menja se arhitektura i na crkve stavljaju skulpture svakojakih čudovišta, po slikama rukopisa molitvenika vidljivo je poticanje molitvenika na raspljivanje uma, duhovnost se svodi na prelest, ljudi u prelesti se smatraju svecima kao Francisko Asiški, Hildegard von Bingen, Brigita i ostali, papa anatemiše zbog političkih razloga, baca interdikte, pravi političar na zemlji, papa se smatra čovekom bez koga nema spasenja postaje car -sveštenik pontifex maximus, papa traži da mu poklonici ljube obuću čak i kraljevi i carevi, smatra se da je Bogorodica bez prvorodnog greha, uzdižu Bogorodicu do razine božanstva, paganiziraju crkve putem paganskih skulptura, slikarstva i ostalo, papa se smatra nepogrešivim, te sada i misle da sve vere vode Bogu, i brojne druge stvari uvode. Tako da je ta vera sasvim nešto tuđe Pravoslavnoj Crkvi, duh, izgled, sve sve je drugačije.

  10. Prema pravoslavnom misionarskom centru „o. Danil Sisojev“ članak o prelasku „vladike“ Andreja u rimokatolike nije u potpunosti tačna. Od toga, da on nije nikada hirotonisan u pravoslavnog episkopa, pa do podatka da je zajedno sa njim prešla i cela parohija!
    Trebalo bi biti mnogo oprezniji u odabiru vesti koje se prenose u rubrici „Tragovi u vremenu“. Svetosavlje ne bi smelo da podlegne uticaju duha u našim medijima, koji se rukovodi skandaloznim merilima.
    Međutim, ako i zanemarimo netačne informacije u ovom članku, pitanje je treba li davati povod ljudima za sablažnjivanje ? Ovakve osetljive teme bi morale biti propraćene komentarom uredništva, koji bi čitaoce zaštitio od donošenja pogrešnih zaključaka.
    Ova pouka Sv. Ignjatija Brjančaninova mogla bi biti korisna u ovakvim i sličnim slučajevima:
    „Oni koji su lišeni slave hrišćanstva, nisu lišeni druge slave, koju su dobili pri stvaranju: oni su – ikone Božije. Ako ikona Božija bude bačena u vatru strašnog ada, ja i tamo moram da je poštujem. Šta se mene tiče vatra, ad! Tu će ikona Božija biti bačena po sudu Božijem: moj posao je da sačuvam poštovanje prema ikoni Božijoj, i time da sebe sačuvam od ada. I slepome, i gubavcu, i onome oštećenog uma, i odojčetu, i krajnjem prestupniku, i neznabošcu, ukazaću poštovanje, kao ikoni Božijoj. Šta ti imaš sa njihovom nemoći i nedostacima! Staraj se za sebe, da ti ne bi imao nedostatka u ljubavi.“
    Svako dobro od Gospoda uredništvu „Svetosavlja“ i čitaocima.

  11. Nije bio vladika, već arhimandrit. I nije preveo svu pastvu, navodno narod još i ne zna, još se predstavlja kao pravoslavan. Evo teksta misionarskog odeljenja pri Svetom Sinodu naše crkve;
    http://www.svedokverni.org/kako-je-i-kada-bivsi-ep-andrej-presao-u-rimokatolicizam-komentar-na-vest-o-tome/

  12. slavko radovanovic

    Koliko vidim čovjek nije imao vjeru u srcu već samo u mozgu.To dokazju i te mnogobrojne titule učene.Pravoslavlju nije naškodio jer i nije bio tvrde vjere .Takav će biti i u katolicizmu.I odvajanje od pravoslavlja 1054.godine poteklo je zbog ovozemaljske taštine a ne zbog vjerskih razlika.Vjerkse su razlike nastale poslije toga da bi kroz to opravdale raskol.Raskol je nastao samo zbog toga čija valst u hrišćanskoj vjeri na zemlji će biti.Papa je htio da bude neprikosnoven u hrišćanskoj vjeri pa je samo to trebao da potkrijepi novim tumačenjima iako su svi vaseljenski sabori na kojima je utemeljno hrišćanstvo održani prije 1054.godine.Ta priča da su pravolsavci ortodoksne vjere što će reći nepromjenjljivi u stavovima koji su ustanovljeni na vaseljenskim saborima je politikanstvo u vjeri.Vjera i treba da počiva na čvrstim postulatima koje nijedan pojedinac ne može mijenjati.Priča da su pravoslavci šizmatici je takodje lažna.Jer pravoslavlje se nije mijenjalo nego kako je utvrdjeno na vaseljenskim saborima.Hrist je propovjedao da su apostoli svi jednaki i da nijedan nije iznad drugoga.Tako je i ustanovljena vaseljenska partijaršija.Da je papa prvi medju jednakima i da nema nikavo pravo opraštati grijehe jer to može samo Gospod nikakva raskol ne bi bio moguć.Uostalom danas katoličanstvo nije monolitno.Protestanti,anglosaksonci,evengelisti i slične podjele.Kod pravoslavlja toga nema.Sem kada je riječ o autokefalnosti.Ali i to je taština.I tu se upetljala ovozemljska valst koja dijeli narode.

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *