NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Savremeni izazovi i iskušenja » Susret Prvojerarha Ruske Pravoslavne Crkve sa Papom rimskim

Rezervni tekst

Susret Prvojerarha Ruske Pravoslavne Crkve sa Papom rimskim

„A šta je istina?, upita Pontije Pilat (Mt. 18, 38).

 

Činjenice vezane za planirani susret Patrijarha Sveruskog Kirila sa Papom rimskim traže pojašnjenje a tako i zauzimanje stava prema umovima „iščekivanja pravog trenutka“, dakle večitim oportunistima, svakako ljudima loše namere koji se kao po pravilu u ovakvim slučajevima javljaju sa svojim vizijama i tumačenjima a radi sejanja sve većeg straha i beznađa u našem narodu. Povodom navedenog susreta senzacionalistička i dramatična retorika već je prisutna i na srpskom jeziku, i čitamo je u ovakvim oblicima: „Izdaja Ruske crkve“, ili pak „Galopirajuće otpadništvo“, „Ekumenistički susret“ itd.

Koje istine se namerno izopačuju i tako izvrnuto prenose srpskoj javnosti?

Kao prvo i glavno, treba reći da se u ovom susretu ne realizuje misija Rimskog prestola u instituciji Pape, prema rimskoj teološkoj doktrini da gde Papina noga kroči tu stupa istinita vera kao jedina misija crkve. Rimski presto se još uvek ne odriče te doktrine uprkos tome što je to od njega mnogo puta zatraženo. To je u suštini jedini teološki razlog zašto, recimo SPC, ne može da odobri posetu Pape Srbiji i da mu tako ukaže ljudski dužno nesakramentalno poštovanje kao religioznom lideru i državniku. To je za nas neuklonjiva prepreka u trenutnoj doktrini Rimokatoličke crkve koju, nažalost, ona ne želi da ukloni. Jer rimski Papa nije misionar na našim prostorima niti je on naš prvosveštenik, niti mu počasti te vrste mi možemo ikada ponuditi. To potvrđuje i ova odluka Sabora sveruske Crkve.

Dakle, kako se istina sama po sebi pokazuje to prenose i zvanične reči Ruske crkve, da su uslovi za susret sa Rimskim Papom od strane Patrijarha ruskog bili odavno nedvosmisleni i vrlo jasni: prvi od njih je da se susret održi na drugom kontinentu. Vekovni cilj rimskog Pape je da dođe u Rusiju a ne da ide na Kubu i u tome je ovde sva suština.

Dakle, ovim se vrlo promišljeno odbacuju svakakve špekulacije o nekoj „eklisijalnosti“ njihovog susreta: molitve i hramovi, kapele i sakramentalne odežde se apriori odbacuju o čemu jasno svedoči jedan aerodrom, bukvalno tranzitna sala, još i u jednoj još uvek komunističkoj državi.

Izjava Ruske crkve je eksplicitna i ona u zdravom razumu slušaoca može da se zadrži samo ovako:

Glavni i JEDINI razlog za ovaj susret jeste težak položaj hrišćana na Bliskom istoku, Severnoj i Centralnoj Africi kojeg se „hrišćanski“ (post hrišćanski) Zapad odriče a koji su predati najgrubljem istrebljenju. Ruska Crkva kao da kaže: Rimski Papa je lider hrišćana zapadne religiozne doktrine i krajnje je vreme da se on nedvosmisleno izjasni i time odvoji od licemerne proislamske politike zapadnih država. Činjenica je da je jedino Ruska država ustala da pruži zaštitu hrišćanima na tim podnebljima i da radi toga Ruska crkva u „trenutno tragičnoj situaciji“ spremna je da razlike vere i te probleme „stavi na stranu“ (komunike Sabora Sveruske crkve) zarad jake zajedničke poruke Patrijarha i Pape da se (i vojno) zaštite zverski progonjeni hrišćani.

Šta je ovde jasno? Jasno je da se neće raspravljati o veri, dakle, time neće ni biti ni „izdaje vere“. Ne može da se izda nešto o čemu se ne govori i liturgički ispoveda!

Još jasnije je da će se prilikom ovog susreta barem Ruska Crkva iskreno baviti gorućim problemom istrebljenja hrišćana od strane šerijata bilo koje redakcije i ispovedanja, pred kojima tzv. hrišćanski Zapad ne samo što ćuti i odobrava nego čak vidi svoje saveznike u ovom krvavom petro-ratu koji će ostati upisan kao veliko zlo u istoriji čovečanstva koje je ostvareno političkom manipulacijom religije. Svakako je tačno da razgovor o ovom problemu i zajednička izjava u trenutku kada svet stoji na buretu baruta nije nikakvo „galopirajuće otpadništvo“. Otpadništvo pred Bogom i čovečanstvom je ništa ne činiti u vezi sa ovim, a posebno ovakve osude pokušaja da se nešto konkretno uradi.

Sigurno je i to da je ovaj susret demonstracija realne sile i „vaseljenstva“ jedne pomesne Crkve i ovo se baš slučajno ne dešava pre sazvanog Svepravoslavnog ili Velikog Sabora, koji NE pretenduje da bude Osmi vaseljenski. Ozbiljne eklisiološke razlike u pripremi i realizaciji ovog Sabora, kao i netrpeljivost Vaseljenskog prestola traže poruku i ove vrste. Ovo je dokaz da Crkva pored titula po časti i dalje ima poluge i načine, čak i da „imperijalno“ vojno utiče na slobodu hrišćana u Svetu da im pomaže i štiti ih, ili pak ublaži bol od gonjenja i diskriminacije. Ovo kažemo u odnosu na kanonsku i istorijsku činjenicu da je Carigrad bio episkopski lokalni tron potčinjen Herakleji sve do promene političke i vojne vlasti, koja je bila uzrok carigradskog „vaseljenstva“, kao i to da je sila u istoriji Crkve služila i da može i danas da služi u njenu korist.

Ponavljamo da ovaj susret Ruskog patrijarha i Pape rimskog ne sadrži ništa eklisijalno niti sakramentalno, i tvrdnje da će to biti samo jedna beznačajna ekumenistička izjava u vezi sa ratom je ravna poricanju žrtve ruskog pilota i oficira u Siriji. Ona je i poricanje „polaganja duše za prijatelje svoje“ svih ruskih vojnika u ovoj vojnoj kampanji i svega onog što Rusija pokušava da učini na prostorima Antiohijske crkve kao i čuvanju osnovnog međunarodnog prava.

Ruska Crkva je jasno rekla da se samo na ovim postulatima razgovara sastaju Ruski Patrijarh Kirilo i Papa Rimski.

 

 

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *