NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Ekumenizam » STUPIVŠI U EKUMENISTIČKI POKRET…

STUPIVŠI U EKUMENISTIČKI POKRET…

 

STUPIVŠI U EKUMENISTIČKI POKRET…
 

 
Prilog V
 
I Članstvo u zajednici SSC
 
a) Bogoslovski kriterijumi
 
1. „U svom životu i svedočanstvu Crkva ispoveda veru u trijedinog Boga, kao što je to izraženo u Pismu i u Nikejsko-Konstantinopoljskom Simvolu vere.“
Međutim, protestantske zajednice, članovi SSC ne izražavaju veru u Jednu Svetu Sabornu, Apostolsku Crkvu. Neke od njih priznaju istinitim učenje niza zajednica koje se nazivaju „Crkvama“ u pluralističkom značenju reči; a neke zajednice identifikuju s Jednom Crkvom same sebe bez obzira na to što istorijski imaju kasnije poreklo i gotovo su nam savremene.
4. „Crkva priznaje prisustvo i delatnost Hrista i Svetog Duha van sopstvenih granica i moli se za mudrost svih sa svešću o tome da drugi članovi Crkve takođe veruju u Svetu Trojicu.“
Delatnost Hrista i Duha Svetog se ostvaruje kroz dejstvo blagodati. Tako da se pitanje sastoji u tome da li zajednice koje se nalaze van Crkve imaju blagodat.
Reč blagodat ima širok semantički spektar. U blagodati bogoslovi razlikuju nekoliko dejstava, koja su poprimila stabilne forme: prethodeća (ili blagodat koja priziva), blagodat koja savršava (ili spasava); ponekad se govori o posebnoj blagodati koja se daje radi ispunjenja neke misije (o proročkoj, svešteničkoj, carskoj itd.).
Prethodeća blagodat je dejstvo Božije, koje čoveku otkriva realnost duhovnog sveta, posebna mistička osećanja usled dodira s ovim svetom; priziv da se Bog traži kao glavni cilj i smisao života. Ako je čovek čuo ovaj priziv i primio ga u tajnama Crkve on dobija savršiteljnu blagodat, a kad joj se povinuje on postaje nova tvar.
Ponekad se pod blagodaću podrazumevaju Božija dejstva kao što je stvaranje i očuvanje sveta. Međutim, mi govorimo o blagodati kao o sili koja pomaže spasenju. Dejstva Hrista i Svetog Duha se van granica Crkve ostvaruju kroz blagodat koja priziva, na koju čovek treba da odgovori. Dejstva Hrista i Svetog Duha u Telu Crkve se ostvaruju kroz spasavajuću blagodat, koja ostvaruje spasenje i osvećenje čoveka u sinergiji s njegovom voljom.
5. „Crkva priznaje u drugim Crkvama-članicama SSC elemente istinske Crkve, čak i ako se prema njima ne odnosi kao prema Crkvama u istinskom i potpunom smislu reči“.
Istina je celovit pojam, koji ne može biti rastavljen na elemente. U ovom smislu sličnost fragmenata još ni o čemu ne govori. Princip fragmentarne sličnosti može da dovede do relativističke predstave o istini.
Želeli bismo da ponovimo svoju misao o tome da sam naziv „Svetski Savet Crkava“ ne odgovara pravoslavnoj eklesiologiji i predstavlja nasilje nad pravoslavnom svešću.
Reč „crkva“ se koristi u različitom smislu: u doslovnom i relativnom. Međutim, i u datom slučaju se pod Crkvom podrazumevaju i shvataju različite konfesije, denominacije i zajednice sa svim karakteristikama Crkve. Ovakvo izjednačavanje Crkve s jeresima u okviru Saveta moguće je samo uz izgubljeno i izvrnuto shvatanje same suštine i prirode Crkve od strane pravoslavnih. Kod protestanata ovakve prepreke i nasilja nad sopstvenom savešću u ovom pitanju nema, jer su oni odavno izgubili veru u Jednu Crkvu kao Jedno Telo Hrista Spasitelja i poistovetili Crkvu sa zajednicom.
Crkva sjedinjuje u sebi konačno i beskonačno, prolazno i večno, vidljivo i nevidljivo. Beskonačno i večno je blagodat Božija, koja osvećuje Crkvu; konačno je Božanska tvorevina – Anđeli i sveci koji se nalaze u blagodati, kao i članovi zemaljske Crkve koji se pokoravaju blagodati i postaju zajedničari u njoj. Kako može Telo Hrista Sina Božijeg, Apsoluta, koji obuhvata svet, da učestvuje u zemaljskom savetu ili savezu kao jedan od njegovih članova? Ovde se gubi metafizička i mistička visina i dubina Crkve. S Crkvom se poistovećuju ljudi; ali ono što je za protestante prihvatljivo, to za pravoslavce predstavlja izopačenje.
Crkva je jedna; Pomesne Crkve su hijerarhijske organizacije, koje imaju određenu samostalnost u svom delovanju, ali postoje samo u jedinstvu s Jednom Crkvom. Crkva nastavlja delo Hrista i Hristos savršava spasenje u Crkvi. Ali Crkva je okrenuta ka podeljenom svetu, zato autokefalnosti i autonomije pomažu Crkvi da ostvaruje svoju misiju, uzimajući u obzir istorijske i etničke specifičnosti naroda i regiona.
Pomesna Crkva živi u Jednoj Crkvi. Može li Pomesna Crkva van Jedne Crkve da uđe u bilo kakav savez ili može li deo da predstavlja celinu? Mogu li sve Pomesne Crkve koje učestvuju u savezu ili savetu da predstavljaju u njemu Hrista kao člana ovog saveza? Ako u njega ulaze bez Hrista ostavljajući sebi naziv „Crkva“ one ne postaju autokefalne, već akefalne, odnosno lišene svoje glave, u datom slučaju Božanske Glave bez Koje se Crkva pretvara u ništa.

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *