NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Ekumenizam » STUPIVŠI U EKUMENISTIČKI POKRET…

STUPIVŠI U EKUMENISTIČKI POKRET…

 

STUPIVŠI U EKUMENISTIČKI POKRET…
 

 
Uvod
 
U ovom članku je načinjen pokušaj analize dokumenta SSC pod nazivom „Zaključni Izveštaj Specijalne Komisije u vezi s pitanjem učestvovanja Pravoslavnih Crkava u radu Svetskog Saveta Crkava“, koji neki žele da predstave kao prekretnicu u istoriji SSC i veliko dostignuće pravoslavne strane koja učestvuje u komisiji.
Po našem mišljenju ovde se više radi o uvijenim jezičkim formama pod kojima i dalje deluju iste anticrkvene teozofske ideje, i u suštini prihvaćeni dokument ne menja ništa u principijelnoj poziciji i u ciljevima SSC, već se ograničava zadatkom taktičke dislokacije snaga.
Želeli smo da pokažemo da je ovaj dokument nespojiv s dogmatikom, kanonikom i liturgikom Pravoslavne Crkve i da služi delu reformacije i razaranja Pravoslavlja. Stupivši u ekumenistički pokret mi pravoslavci smo u stvari dospeli u „teatar apsurda“, koji je prizvan da preokrene, slomi i izvrne sva naša nekadašnja bogoslovska gledišta, pre svega samu hrišćansku eklesiologiju.
Hrišćanstvo nije moguće bez Crkve; to bi bilo učenje, senka hrišćanstva, da ne kažem leš u kojem više nema života. Prisajedinjenje Crkvi bilo je neodvojivo od propovedi hrišćanstva, inače bi se ispostavilo da samo hrišćanstvo nije realni život, već su to samo zvuci otpevane pesme, koji su utihnuvši nestali; ili da je propoved bez uključivanja u Crkvu ličila na poziv na carsku trpezu, na kojoj su stajali samo prazni stolovi.
Crkva najmanje od svega liči na apstrakciju. To nije ideja, koja ujedinjuje ljude; to nije zdanje koje se gradi zajedničkim naporima; to nije izgubljena prošlost, koja se može restaurirati na osnovu drevnih spomenika; to nije bezlična, univerzalna Crkva koja kao nevidljiva kapa visi iznad sveta pokrivajući sve hrišćanske zajednice i koja se čovečanstvu neće otkriti u ovom životu, već samo u večnosti. Crkva nije povelja koju su potpisali bogoslovi, to je Hristovo Telo, koje sve obuhvata; dakle, Crkva je sama blagodat Božija u koju čovek može da uđe, da se uključi pod određenim uslovima koji su neophodni da bi se usvojila blagodat Božija; to su učenje, tajne i život u skladu s Jevanđeljem, život u samim ritmovima Crkve. Mnoštvo crkava znači pluralizam same istine, mnoštvo tela Hristovog ili rasecanje jednog Tela na delove koje u tom slučaju prestaje da bude telo. Zato Simvol vere kategorički tvrdi da postoji samo Jedna Crkva. Postoji uslovan, relativan pojam Crkve kad on može da se koristi u značenju množine, na primer, Pomesne Crkve, pri čemu se podrazumeva princip strukture upravljanja hijerarhijskim organizacijama, koje imaju relativnu samostalnost, s tim što je glavni organ Crkve Vaseljenski Sabor. U relativnom i uslovnom smislu, koji pre ukazuje na siromaštvo jezika, „Crkvom“ se u banalnom svakodnevnom smislu nazivaju religiozne zajednice, ovde reč „Crkva“ predstavlja ekvivalent platforme određenog religioznog, pretežno hrišćanskog učenja.
U ekumenizmu je direktno značenje Crkve, neraskidivo od pravoslavne svesti, izjednačeno i poistovećeno s uslovnim, vulgarnim i deformisanim pojmom Crkve kao ljudske zajednice. Zbog toga je došlo do zamene svetootačkog pojma Crkve plitkim, protestantskim sekularizovanim, izopačenim predstavama. Već same reči „Crkve – članice ekumenističkog pokreta“ za pravoslavce koji su stupili u ekumenizam predstavljaju odricanje od pravoslavne eklesiologije, koja priznaje samo Jednu Crkvu; a religiozne zajednice koje su otpale od nje i nastale kasnije – jeresima i raskolima. Znači, stupajući u ekumenizam pravoslavac pristaje na pluralizam crkava, odnosno u tom smislu prihvata protestantsku koncepciju.
Članstvo podrazumeva ravnopravnost. Ako Pravoslavna Crkva stupa u ekumenizam to znači da ona priznaje da je ekumenizam širi od Crkve i ona postaje njegov deo. U suprotnom slučaju, budući uključena u ekumenizam, kao u neki savez ili savet crkava, a pritom smatrajući sebe Jednom Crkvom, ona u odnosu na njih staje u poziciju provincijalizma ili, jednostavnije rečeno, istovremeno priznaje i negira, svesna je da je Jedina Crkva i istovremeno laže priznajući da druge organizacije imaju dostojanstvo i prava Crkve: Crkva ulazi u ekumenističke organizacije, odnosno postaje njihov deo. Glava Crkve je Hristos, neodvojiv od Tela. Znači, ili Glava Crkve – Hristos takođe postaje član organizacije, ili Crkva u nju stupa bez svoje Glave.
Ne može se istovremeno biti i pravoslavac i ekumenista… Ali biti lažni pravoslavac i lažni ekumenista znači varati sebe i svoj narod i podrivati osnove hrišćanskog morala svesnom lažju koja ima neki cilj. U tom slučaju ekumenizam uči pravoslavce da budu glumci religije, neprincipijelni u svojim sredstvima. Pod rečima „traganje za jedinstvom“ krije se želja da se stvori religiozna internacionala, u kojoj će realnost Boga biti zamenjena prvo apstraktnom idejom Boga, a zatim idejom čovekoboštva.
Sada ćemo pogledati dokument s najvećim autoritetom koji je izradila specijalna komisija SSC[1] i koji neki žele da nam predstave kao dostignuće pravoslavne strane. Dokument se naziva „Zaključni Izveštaj Specijalne komisije u vezi s pitanjem učestvovanja Pravoslavnih Crkava u radu Svetskog Saveta Crkava“. Pređimo na analizu ovog izveštaja.
 


 
NAPOMEEN:

  1. Svetski Savet crkava.

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *