NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Istorija crkve » PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – II SRPSKA CRKVA

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – II SRPSKA CRKVA

 

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE
SRPSKA CRKVA
 
III. Prve crkvene organizacije na srpskom zemljištu
 
1. Kada su Srbi kršteni, podvrgnuti su pod vlast onih crkvenih središta koja su se već od pre nalazila u krajevima koje su oni zauzeli. Srbi u Primorju došli su pod arhiepiskopiju splitsku i dračku koje su se sučeljavale kod Kotora. Pod tom vlašću su bili svakako i za vreme Časlavove države. Za Srbe u Raškoj ne znamo pod koji su crkveni centar u prvi mah potpali. Dok su bili u Samuilovoj slovenskoj državi potpadali su pod samostalnu makedonsku Crkvu. Posle propasti Samuilove države, kada je srpskim zemljama opet ovladala Vizantija, ostali su primorski krajevi pod Splitom i Dračem, a Raška pod ohridskom arhiepiskopijom.
2. Ohridska arhiepiskopija. U velikoj Samuilovoj slovenskoj carevini (976-1018.) postojala je samostalna patrijaršija. Sedište joj se menjalo u toku vremena, a kada je Ohrid postao prestonica carevine, došla je tamo i patrijaršija. Kada je vizantijski car Vasilije II. 1018. g. srušio ohridsku carevinu (Jovan Vladislav), ostavio je on u njoj stari poredak, pa joj nije ukinuo ni crkvenu samostalnost. Jedino ju je učinio nižom po dostojanstvu, oduzeo joj je naslov patrijaršije i nazvao je arhiepiskopijom. Car Vasilije dao je ohridskoj arhiepiskopiji vrlo široko područje u kojem je bilo oko trideset episkopija od Epira na jugu do Srema na severu. Ta arhiepiskopija je živela do 1767. g.
3. Ne dugo posle smrti cara Vasilija II. a u polovini XI. v. oslobodio se vizantijske vlasti zetski knez Stevan Vojislav. U borbi sa Vizantijom podvrgao je on pod svoju vrhovnu vlast gotovo sve okolne srpske zemlje. Tako je Zeta postala središte srpskog naroda, čije je težište sada prešlo u Primorje. Ni jedno od tri crkvena središta pod kojima je naš narod dotle bio nije ležalo u toj novoj državi – ni Split, ni Drač, ni Ohrid. Uz to je splitska arhiepiskopija bila pod rimskim papom, a dračka i ohridska su bile u vezi sa Vizantijom. Za novu državu je to bilo vrlo nezgodno, jer su Crkve tada bile na vrhuncu međusobne borbe koja je završena rascepom (1054). Na Balkanu su predmet te borbe bile oblasti u kojima su Srbi živeli, a koje su u vreme ikonoborstva oduzete od rimske Crkve. Vojislavov naslednik Mihailo starao se da u državi uvede samo jednu crkvenu upravu. Sa Vizantijom je bio u neprijateljstvu i stoga se u tome poslu obratio na Rim. Učinio je tako već i stoga što mu je jezgro države bilo u verskim i crkvenim vezama sa Rimom. Rimska stolica je zaista osnovala za sve krajeve njegove države arhiepiskopiju dukljansko-barsku u vreme vlade kralja Bodina (1089.) g. Za sedište joj je određen Bar, a dukljanskom je nazvana da bi se u tom nazivu obnovila stara Dioklejska mitropolija koja je nekada bila u Duklji kod Podgorice, a propala je u metežima seobe naroda.
Papa je celu stvar brzo rešio, jer je time dobio novo uporište na Balkanu za dalju borbu o krajeve koji su mu pre nekih 300 godina oduzeti.
Dukljansko-barska arhiepiskopija je, dakle, nastala iz težnje Mihailove da u svojoj državi stvori čvršće unutrašnje jedinstvo i iz vekovne želje papske da prenese svoju vlast na Istok.
Rimska crkva je sa tom arhiepiskopijom vladala u srpskoj državi oko 50 do 60 godina, dok nisu nastale druge političke prilike. Arhiepiskopija barska je ipak živela i dalje i postoji i danas.

Ključne reči:

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *