NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Istorija crkve » PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – II SRPSKA CRKVA

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – II SRPSKA CRKVA

 

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE
SRPSKA CRKVA
 
b) sv. Knez Lazar
 
Sa Kosovskom bitkom počinje vekovno stradanje srpskoga naroda i njegove Crkve. No u tom velikom događaju, kako ga je shvatio naš pobožni narod, ležala je velika uteha i uzdanje u potonjim crnim vremenima. Kosovski događaj ušao je u narodnu religiju.
1. Svoje dokosovske nedaće osećao je naš narod kao zasluženu kob koja ga je snašla zbog greha njegovih i njegove gospode. Kosovsku bitku sa porazom pobožnog i najčestitijeg svog vladara, kneza Lazara, naš narod nije mogao da shvati samo kao zasluženu Božju kaznu. Jer, Lazar je bio „čestito koleno“, nije se otimao ni o kraljevstvo ni o carstvo, održao je vernost svome nejakom caru i nije nepravedno osvajao tuđe. Stoga je narodna vera u velikom sukobu jednog nehrišćanskog naroda sa hrišćanskim videla borbu božanskog poretka sa nečim nižim, borbu nebeskog carstva sa carstvom zemaljskim. Lazar se mogao sa Turcima nagoditi i priznati vlast nehrišćana nad hrišćanima. O tome, po narodnoj legendi, pregovaraju sa njime pre bitke nebeske sile. One mu meću na savest pitanje: da ili ćeš carstvu zemaljskome, da ili ćeš carstvu nebeskome? No Lazaru je život i zemaljsko vladanje bila mala cena da prizna vlast i poredak nehrišćana nad hrišćanima. On ide u borbu kao pretstavnik božanskog poretka na zemlji, kome je došao red da strada. Zato njegova poslednja večera liči na večeru koju drži Hristos Spasitelj pred svoje stradanje. Tako izgleda kosovski događaj u narodnoj veri.
To je verovanje monahinja Jefimija, udovica despota Uglješe, uvezla u pokrov čestitome knezu ovim dirljivim rečima: „Junačkim srcem i žudnjom blagočastivosti izišao si na zmiju i supostata božanskih crkava, rasudivši da ti srce ne može podneti da gledaš kako nad hrišćanima tvoga otačastva gospoduju Izmailićani, pa ako to ne postigneš, a ti da ostaviš trulu visinu zemaljskog gospodstva, da se obagriš svojom krvlju i da se sjediniš s vojnicima nebeskoga cara.“
Turci se u našim starim knjigama i zapisima nazivaju Izmailićanima i Agarjanima po robinji praoca Avrama Agari i njihovom sinu Ismailu, za čije su potomke inače smatrana neka arapska plemena.
Verujući za sebe i svoga kneza da su na Kosovu postradali u ime nebeskoga carstva, narod je pet stotina godina čekao da to carstvo pobedi, a sa njime i on koji je za njega postradao.
2. Posle pogibije bilo je Lazarevo telo sahranjeno u Prištini, a dve godine docnije preneto je u njegovu zadužbinu Ravanicu u Resavi. Prenos je obavljen svečano kako priliči vladaru i mučeniku. U seobi Arsenija III preneto mu je telo u sremski manastir Vrdnik.
3. Sv. knez Lazar je digao dve zadužbine. Prva je manastir Ravanica na putu između Ćuprije i Senjskoga rudnika. Tu mu je bila grobnica sve do seobe pod patrijarhom Arsenijem III. Drugi je manastir Gornjak ili Ždrelo koji leži u divljem i lepom kraju na gornjem toku rečice Mlave. Neimarski je značajna njegova crkva Lazarica u Kruševcu. U potonjim vremenima služila je ona kao uzor pri gradnji naših manastira. Lazar je i inače pomagao Crkvu, pa nije zaboravio ni Hilandar, a činio je i drugim svetogorskim manastirima.

Ključne reči:

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *