NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Istorija crkve » PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – II SRPSKA CRKVA

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – II SRPSKA CRKVA

 

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE
SRPSKA CRKVA
 
VIII. Sukob srpske Crkve sa grčkom
 
1. Kada je Dušan 1350. ušao u rat sa Bosnom upotrebila je Vizantija tu priliku da vrati ono što joj je on uzeo, te ga je napala. Dušan je Vizantince odbio. No tom prilikom je otkrivena po južnim gradovima velika grčka zavera protiv njegove države. Među zaverenicima je bilo više i niže sveštenstvo u Makedoniji. Dušan je nepouzdane grčke mitropolite i episkope prognao iz države, a njihove katedre je predao Srbima episkopima. U isti mah je mitropolije novih krajeva izlučio ispod vlasti carigradske patrijaršije i potpuno ih sjedinio sa srpskom patrijaršijom. Od toga doba počinje patrijarh Joanikije da se piše: patrijarh Srba i Grka. Dušan je imao prava da ostvari to prisajedinjenje. Mogao ga je izvesti već 1345. g. jer po crkvenim zakonima crkvene oblasti u jednoj državi ne mogu potpadati pod vrhovnu upravu koja je van te države. Međutim, carigradski patrijarh Kalist smatrao je da ga je Dušan tim postupkom nepravedno oštetio u njegovim pravima, te 1352. g. baci anatemu na cara Dušana, na patrijarha Joanikija i na sve učasnike skopskoga sabora, na kome je proglašena srpska patrijaršija. Ta anatema je imala u prvom redu da poruši ugled srpske carevine i zakonitost njenoga cara koji je krunisan za vladara Srba i Grka.
Anatema je ležala na srpskoj Crkvi dvadeset i tri godine.
2. Posle svega što se dogodilo, bilo ih je i među Srbima koji se nisu slagali sa Dušanovim državničkim i crkvenim radom. Mnogi su držali da je za Srbe dosta ono što je ostalo od sv. Save: kraljevina i arhiepiskopija. Svi ti nezadovoljnici shvatili su Kalistovu anatemu vrlo ozbiljno i ona je u narodu odjeknula bolno. Zato je već Dušan pokušao da izmiri svoju Crkvu sa carigradskom. U tome ga je sprečila smrt patrijarha Joanikija 1354. g. a već 1355. g. umro je i sam. Posle njegove smrti počelo je naglo da propada sve što je on za svoga života stekao, pa i ono što je nasledio.
3. Devet godina posle Dušanove smrti pokušao je isti Kalist koji je srpsku Crkvu prokleo da se sa njome izmiri. No umro je posred pregovora sa caricom kojoj je tim poslom bio došao u Serez. Zatim je pokušao da Crkve izmiri despot Uglješa i sa njegovih krajeva je anatema zaista i skinuta, no pod teškim uvetima.
4. Potpuno izmirenje Crkava izveo je posle Uroševe smrti knez Lazar. Kao najugledniji među ostalim srpskim pravoslavnim vladarima sazove on 1374. g. sabor da se rešava o izmirenju Crkava. Na saboru je bila i carica Jelena kao monahinja Jelisaveta. Na saboru je bilo predato Srbima Svetogorcima da izvrše izmirenje. Srpsko izaslanstvo je u Carigradu bilo lepo dočekano i pregovori su sa uspehom završeni. Carigradska je patrijaršija priznala srpsku patrijaršiju za zakonitu. Skinuta je kletva sa svih živih i mrtvih članova sabora u Skoplju. Svečanost izmirenja obavili su izaslanici carigradske patrijaršije početkom 1375. g. u manastiru sv. Arhanđela, nad grobom cara Dušana, nedaleko od Prizrena.

Ključne reči:

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *