NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Istorija crkve » PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – I OPŠTI DEO

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – I OPŠTI DEO

 

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE
OPŠTI DEO
 
GRIGORIJE MIKIĆ

BOGOSLOV, KATIHETA I PROFESOR

 

 
Rođen je 24. februara 1882. u Martincima u Sremu. Osnovnu školu pohađao je u Martincima, sremskom Jarku i Vrbasu. Završio je Veliku srpsku pravoslavnu gimnaziju 1902. u Novom Sadu i Pravoslavno srpsko bogoslovno učilište (Karlovačku bogosloviju) 1906. Teološko obrazovanje dopunio je studijama filozofije u Zagrebu, Budimpešti i Ženevi, odslušavši takođe nekoliko letnjih semestara kursa francuskog jezika za strance u Dižonu.
Službovanje je započeo 1909. kao suplent-veroučitelj u gimnaziji u Sremskoj Mitrovici. Na osnovu konkursa Patronata Srpske velike gimnazije u Sremskim Karlovcima 1912, postavljen za suplenta katihetu, a od 1914. do 1941. bio je profesor u istoj gimnaziji. Od 1918. pored veronauke predavao je i francuski kao neobavezan predmet. Postao je upravnik gimnazijskog internata Stefaneum (1919), koji je krajem 18. veka osnovao mitropolit Stefan Stratimirović. Predavao je po pozivu moralno bogoslovlje na Karlovačkoj bogosloviji, kao i pčelarstvo.
Bio je član Mitropolitskog saveta za unifikaciju crkve, član Komisije Srpske pravoslavne crkve za saradnju sa drugim hrišćanskim crkvama, član Glavnog prosvetnog saveta pri Ministarstvu prosvete Kraljevine Jugoslavije i član Književnog saveta Matice srpske. Tokom 1920-1921. uređivao je Novi put, list za hrišćansku kulturu, a sarađivao je u časopisu Sion, u kojem se pojavljivao pod pseudonimom Budim. Bio je glavni i odgovorni urednik Srpskog pčelara od 1925. do 1929. Napisao je sem Istorije srpske crkve i Pregled istorije hrišćanske crkve.
Godine 1941. bio je talac kod nemačkih i ustaških vlasti, zatim sa celom porodicom logoraš u Capragu, odakle je sa većom grupom pravoslavnih sveštenika i članova njihovih porodica, proteran u Srbiju, gde je kao izbeglica bio profesor gimnazije u Aranđelovcu. Penzionisan je 1943. i odlukom Sinoda Srpske pravoslavne crkve imenovan za inspektora verske nastave u srednjim školama. Posle Drugog svetskog rata vratio se u Sremske Karlovce.
Tokom svoje mnogostruke i dugogodišnje delatnosti izučavao je istoriju hrišćanstva i istoriju Srpske pravoslavne crkve.
Biografija ovog vrsnog stvaraoca je poznata. Objavljena je u Enciklopediji srpske istoriografije i Enciklopediji Novog Sada. Ipak, objavljena biografija Grigorija Mikića nije potpuna. Nju bi trebalo dopuniti sledećim značajnim podacima.
Jelisaveta, mati Grigorijeva bila je unuka Nikanora Grujića, čuvenog pakračkog vladike, što nikada ne bi trebalo mimoilaziti jer je i to, možda, imalo određenog udela u Grigorijevom životnom usmerenju.
Njegova opštepoznata intelektualna i veličina i širina, uključujući i činjenicu da je bio poliglota, mogu se razumeti samo u tom slučaju ako imamo u vidu da je završio Veliku srpsku pravoslavnu gimnaziju u Novom Sadu, kad je njome rukovodio direktor Vasa Pušibrk, u kojoj mu je razredni starešina bio čuveni Tihomir Ostojić.
Poslednje godine svog života proživeo je u teškim okolnostima, ali duhovno neslomljen, a to znači uspravno i čestito. Zbog svega toga, njegovi učenici i vaspitanici zadržali su ga u najlepšem sećanju, a neki i ovekovečili u svojim memoarskim spisima, kao što su to učinili Borislav Mihajlović-Mihiz, Dejan Medaković, Žika Sečanski, Živorad Stojković i dr.
Umro je 12. jula 1957. godine u Sremskim Karlovcima.
Prof. dr Nikola Gaćeša
 
 

 
 

Ključne reči:

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *