NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Istorija crkve » PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – I OPŠTI DEO

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – I OPŠTI DEO

 

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE
OPŠTI DEO
 
b) Unije
 
Unija = sjedinjavanje. Tako se zovu, ponegde uspeli, pokušaji da se sjedine pravoslavni hrišćani sa zapadnima. Unijati primaju rimske dogme, priznaju papsku vlast, a obavljaju bogosluženja na način pravoslavni.
1. Posle propasti Latinskog carstva pada prvi pokušaj da se ponovo vaspostavi jedinstvo Istočne i Zapadne crkve. Stvar je pokrenuo vizantijski car Mihailo VIII Paleolog. No ne zbog nekih viših interesa vere i crkve, nego zbog političke stiske u kojoj se bio našao posle oslobođenja prestonice. Kako je i papa primio predlog samo radi širenja svoje vlasti, razumljivo je da je taj pokušaj propao. – Mihailov presto nije bio siguran, jer je do njega došao nezakonitim putem. U zemlji su se protiv njega bunili, Turci su neprestano navaljivali na njegovu slabu zemlju, a osim toga i papa je spremao krstaški rat protiv njega da mu se osveti za pad Latinskog carstva. U takvim prilikama Mihailo ponudi papi vlast nad Istočnom crkvom, da bi izbegao krstaški rat. Pregovori su vođeni u Lionu godine 1274. Istočni izaslanici su primili uniju. Pristali su na dogmu „i od sina“ i na papinu vlast nad Istokom. Da to sve narod ne bi osetio, imali su ostati na istoku pravoslavni obredi. Car se time oslobodio od krstaške opasnosti, ali nije mogao da ispuni svoje obaveze prema papi. Istok nije primio uniju koju je on sklopio, narod je digao ustanak. Ponovo su osvećeni hramovi u kojima su služili unijati.
2. Međutim, turska sila je toliko napredovala da je već prešla u evropske delove Vizantije. Pošto su Turci razbili Bugare i zatim Srbe (1389), Vizantija je bila sa svih strana opkoljena. Veliko Istočno rimsko carstvo bilo je ostalo na samom Carigradu sa najbližom okolinom, a Carigrad je plaćao Turcima danak. Ako mu se još moglo pomoći, mogla je pomoć doći samo sa zapada, i to preko pape. Zbog toga je car Jovan VIII Paleolog ponudio papi uniju. Ni papa nije tada bio u dobrom položaju, jer se u to doba trudio Sabor u Bazelu da reformiše Zapadnu crkvu i da ograniči papsku vlast i prihode. Papi je bilo uspelo da jedan deo toga sabora dovede u Firencu. Na taj Firentinski sabor stigao je 1439. godine i vizantijski car sa patrijarhom i drugim istočnim episkopima da pregovaraju o uniji, koju je papa jedva čekao da bi mu podigla ugled na Zapadu. Istočno izaslanstvo je bilo uporno i sam car je morao posredovati. No carigradski patrijarh je umro u Firenci, a zastupnik jerusalimskog patrijarha je pobegao. Tako nisu potpisali sporazum dva najuglednija predstavnika Istoka. U toj tzv. Firentinskoj uniji glavno je priznanje papske vlasti nad Istokom, preko dogmatskih razlika i obreda se nekako prešlo. Vrativši se kući odrekli su se primljene unije i sami izaslanici. Car se neko vreme trudio da je ostvari, no kako sa zapada nije bilo pomoći, odrekao je se i on.

Ključne reči:

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *