NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Istorija crkve » PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – I OPŠTI DEO

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE – I OPŠTI DEO

 

PREGLED ISTORIJE HRIŠĆANSKE CRKVE
OPŠTI DEO
 
IX. Seoba naroda i crkva
 
1. Već krajem četvrtoga veka nije Zapadno rimsko carstvo bilo više kadro da se brani od varvarskih plemena koja su odavno napadala njegove granice. Kada su ta plemena i narodi počeli svoju seobu po Evropi, oni su za nekih sto godina srušili Zapadno rimsko carstvo i osnovali na njegovom zemljištu svoje države. Latina je počelo nestajati. Povukli su se u gradove i vremenom se izmešali sa došljacima.
2. Glavni su od tih naroda bili: a) Zapadni Goti, koji su posle upada u Makedoniju, Iliriju i Grčku pustošili po Italiji; 410. godine su pod Alarihom opljačkali Rim. b) Vandali; oni su sa Svevima i Alanima pustošili Galiju i Pirinejsko poluostrvo; osnovali su svoje Vandalsko carstvo na mestu severoafričkih kolonija (Kartaga); odatle su pljačkali Siciliju, Korziku i druga ostrva, a došli su jednom i u Rim. v) Burgundi na Rajni i Roni. g) Istočni Goti, koji su pod Teodorihom Velikim osnovali svoju državu u Italiji. Pored tih germanskih plemena, prešli su kao vihor srednjom Evropom Huni sa svojim vladarem Atilom. Oni su bili i pred Rimom.
3. Svi ti narodi, osim Huna i Avara, bili su još pre seobe uglavnom kršteni i većinom arijevci. Imali su svoje samostalne narodne crkve. Zapadni Goti su imali prevedenu Bibliju još u četvrtom veku. Preveo ju je episkop Vulfila (Gotsko pismo, Codex argentus u Upsali).
4. Kao varvari, pustošili su ti narodi u svojim pomeranjima bogate i kulturne krajeve rimske države. U tom pustošenju je stradala i crkva, rušeni su i pljačkani manastiri, crkvena dobra su satirana, hrišćanski narod je propadao i padao u roblje. No ma koliko da je crkva stradala u seobi naroda, značaj seobe za njenu istoriju je ipak veliki. U tom velikom svetskom metežu došla su na domak zapadnoj crkvi arijanska plemena i ona ih je postepeno prevela u svoje krilo. Sem toga je krstila još nekrštena germanska plemena. Najveći istorijski zadatak koji je zapadna crkva obavila među tim narodima je zasnivanje hrišćanske kulture, što nije moglo potpuno uspeti među antičkim narodima. Ta kultura je negovana kroz ceo srednji vek i sa tih osnova se razvija do danas.
5. Crkva je imala u takvom svome radu jak oslonac u Franačkoj državi. Karlo Martel je 732. godine zaustavio na granicama Franačke države arapsku najezdu i time spasao novi hrišćanski svet na zapadu. Njegov unuk, Karlo Veliki, išao je crkvi naruku u njenom prosvetnom radu i uređenju, širio je i silom hrišćanstvo među nekrštenim Germanima (Sasi). U njegovoj prostranoj carevini obnovljeno je Zapadno rimsko carstvo (800. godine). Posle raspadanja te carevine uvučena je i zapadna crkva u opšti metež; prosveta je naglo propadala, u crkvenoj upravi je nastao nered. To vreme je „mračni vek“ u životu zapadne crkve. Tek kada se počela sređivati Nemačka, u kojoj je ponovo vaskrslo Zapadno rimsko carstvo, počeo je da se diže i sređuje i život u crkvi.

Ključne reči:

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *