MASAKR NEROĐENIH

 

MASAKR NEROĐENIH
 

 
ROĐENJE I NAKON ROĐENJA
 
Trenutak rođenja i okolnosti koje dovode do prvog udaha novorođenčeta su zaista čudesne. Dok se nalazi unutar materice pluća ploda su ispunjena tečnošću. Istiskivanje tečnosti iz pluća ploda, kao preduslov ostvarivanju kvalitetnog disajnog procesa i funkcije disanja[1], je potpomognuta izvesnim faktorima. Naime, tokom porođaja kontrakcije materice se delimično prenose na grudni koš ploda i pri tom istiskuju znatnu količinu tečnosti iz disajnih organa.

Slika 13

Istovremeno prilikom prolaska grudnog koša ploda kroz uži porođajni kanal majke takođe dolazi do pritiska na grudni koš ploda i dodatnog istiskivanja tečnosti iz njegovih disajnih organa (slika 13). Sa druge strane kod normalnog (fiziološkog) porođaja, nakon rođenja, klemovanjem pupčane vrpce se detetu potpuno prekida dotok kiseonika što dovodi do poremećaja odnosa ugljendioksida i kiseonika u krvi i do stimulisanja centra za disanje čij om aktivnošću nastaje prvi udah[2] i započinje spontano disanje. Pored poremećaja gasova u plodovoj krvi, na nastanak prvog udaha utiču i hladnoća kao i drugi stimulusi koji deluju na plod. Sa udisanjem vazduha pluća se šire, alveole otvaraju i u njih po prvi put dospeva određena količina vazduha. Istovremeno sa širenjem pluća, šire se i krvni sudovi. U njima u tom trenutku otpočinje proticanje krvi iz desnog srca u levo kroz pluća. Komunikacije koje smo pomenuli u prethodnom izlaganju a koje su postojale tokom unutarmateričnog života i zaobilazile pluća se u daljem procesu zatvaraju.
Zar nije čudesno uređen prelazak deteta sa jednog načina života na drugi? Zamislite se malo! Zar mislite da bi do ove adaptacije dolazilo da nije svako začeto dete predodređeno da se rodi, naravno, ukoliko zbog razloga prirodne smrti ne umre u utrobi majke?
Posle ročnog[3] rođenja dete u svom funkcionalnom smislu nije kao odrasli čovek. Kako još uvek ne može da se stara o sebi brigu o njemu preuzimaju roditelji ili odgovarajuće institucije. Zbog nepotpune razvijenosti velikog broja organa i sistema u ovom periodu organizam deteta pokazuje izvesne specifičnosti i adaptacije neophodne za dalji život deteta. Navešćemo nekoliko primera:
• Jedna od najbitnijih karakteristika je ta, da dete rođenjem nema dovoljno razvijen sistem organa za varenje, pa ne može unositi bilo koju vrstu hrane. U prvih 6 meseci majčino mleko predstavlja hranu koju je PRIRODA maksimalno prilagodila fiziološkim mogućnostima deteta. Osim toga, u majčinom mleku se nalazi značjana koncentracija izvesnih enzima (lipaza i amilaza) koji pomažu u varenju. Uočavate li kako je sve uređeno do perfekcije? Dete može unositi samo onu hranu koja je optimalna za njegov sistem za varenje, a koju mu majka, pripremajući se tokom trudnoće, obezbeđuje dojenjem[4].
• Mozak je težak oko 350-400 grama i relativno je velik. Međutim u funkcionalnom smislu on je još nezreo i nerazvijen. Zbog ovakvog stanja novorođenče skoro ceo dan prespava. Budi se samo kada uzima hranu i opet zaspi. Sa druge strane, čulo ukusa je vrlo dobro razvijeno. Novorođenče prima samo majčino mleko, a ako mu se da, na primer, fiziološki rastvor, ono prepoznaje novi ukus i brani se. Želi da živi, zar ne?
• Takođe, detetu je imuni sistem u prvih nekoliko meseci još uvek nerazvijen pa se samostalno ne može boriti od infekcija. I ovo je uređeno na svojstven način. U toku unutarmateričnog života, majka preko posteljice detetu osim hranljivih sastojaka prenosi i svoja antitela[5] štiteći ga na taj način u toku prvih 6 meseci po rođenju od mnogih bolesti[6]; osim toga u mleku koje majka luči a kojim se dete hrani po rođenju između ostalih sastojaka nalazi se i velika količina antitela i ćelija koje učestvuju u odbrani organizma od infekcija.
 
Čudesno, zar ne? I u funkciji života, zar ne?
Iz izloženog, u naučno-medicinskim činjenicama, se može uočiti da plod zaista do dostizanja određenog stadijuma razvoja ne može preživeti u vanmateričnim uslovima i da je zbog toga njegov život od začeća do rođenja do perfekcije uređen u utrobi majke koja, možemo reći, predstavlja malu planetu za nerođene u kojoj plod dobija sve što mu je do rođenja potrebno za život. Ovakvo jedno činjenično stanje zavisnosti ploda od majke pro-death predstavnici svoj om bolesnom logikom izvrću i koriste kako bi prikazali plod kao deo majke, a shodno tome, i promovisali pravo žene da odlučuje o svom telu. Međutim, pogledajmo na stvari iz drugog ugla. Ako posmatramo sa aspekta rođene dece i odraslih osoba možemo, takođe, reći da je činjenica da ni mi ne bi mogli opstati i preživeti na planeti zemlji ako nam ponestane kiseonika u vazduhu, ili za duži period ponestane hrane ili vode za piće. Setimo se samo koliko je prirodnih katastrofa prouzrokovalo promenu u sastavu vazduha i nestašicu hrane i vode za piće, i kolike su bile posledice po ljudske živote. Zato ne smemo u svoje ruke preuzimati ulogu Boga, jer nam to pravo nije dato!
U nastavku, a na osnovu prethodno izloženog primetićemo sada još jednu pogrešnu i poremećenu logiku. Naime, dete posle rođenja pa do određenog perioda razvoja nije u mogućnosti da se samo hrani, oblači, utopljava i da vodi računa o sebi, već to čine roditelji, staraoci ili odgovarajuće državne institucije kada o detetu nema ko da se stara. Kada bi roditelji novorođenom detetu uskratili negu, hranu ili pak izvršili ubistvo nad njim[7] onda bi se to sankcionisalo zakonom. Međutim, kada se abortusom na ovaj ili onaj način, to uradi dok je dete unutarmaterično, to nije postupak koji se zakonski sankcioniše i to nije ubistvo?! Zaista pokvarena i poremećena logika.
Imajući u vidu da prekid trudnoće po zakonu zavisi od slobodne volje žene, možemo zaključiti da i u kontekstu naučnih saznanja, mnogi krugovi u svojoj borbi za očuvanje svetinje života, sa punim pravom, abortus nazivaju UTROBNIM ČEDOMORSTVOM, jer to i jeste.
 
SA NAUČNO-MEDICISKOG ASPEKTA, a na osnovu naučnih činjenica možemo zaključiti da:
I. Život ljudskog bića započinje onog trenutka kada dođe do spajanja spermatozoida i jajne ćelije.
II. Biološki, u genima, postoji želja majke da svom detetu omogući nesmetan rast i razvoj tokom unutarmateričnog života, kao i želja deteta da živi i da se rodi.
III. Novostvoreni život sa majkom unutarmaterično biološki uspostavlja poseban odnos koristan i plodu i majci, a da bi od nje dobio sve što mu je neophodno za rast i razvoj plod koristi sopstvene resurse (posteljica).
IV. Plod nije deo majčinog organizma! To je telo i život drugog ljudskog bića poverenog njenoj materinskoj brizi do rođenja.
V. Svaki prekid progresivnog razvoja ploda u materici u bilo kom periodu, od momenta začeća do rođenja je ubistvo[8].


 
NAPOMENA:

  1. Jedan od čestih ali manje težih poremećaja novorođenčeta je „Sindrom vlažnih pluća“ koji se javlja u prvom danu života i uglavnom nije praćen težim respiratornim poremećajima a obično se ne održava duže od 48-72 sata. Ovo oboljenje se dovodi u vezu sa usporenom evakuacijom plućne tečnosti iz pluća, a u prilog ovoj hipotezi ide i češća pojava kod dece koja su rođena carskim rezom tokom koga grudni koš nije bio izložen konrakcijama porođajnih puteva kao kod porođaja prirodnim vaginalnim putem.
  2. Radi lakšeg razumevanja ovog procesa navešću jedan praktičan primer. Naime, svi mi znamo da se preko pluća udiše kiseonik a izbacuje ugljendioksid. Prilikom ronjenja u vodi, mi voljno zaustavljamo disanje, pri čemu taj period prekida disanja traje kraće ili duže zavisno od pojedinih respiratornih mogućnosti. Tokom ronjenja, kada je disanje voljno zaustavljeno, dolazi do nagomilavanja ugljendioksida i pada nivoa kiseonika u krvi. Ovakav jedan poremećaj gasova u krvi i promene koje proističu iz poremećaja, preko raznih receptora registruje deo mozga koji se naziva Centar za disanje. Kada ne možemo izdržati više pod vodom, mi brzo isplivavamo i pod uticajem disajnog centra dalazi do snažnog udaha tokom koga udišemo veću količinu vazduha u cilju kompenzovanja nastalog gasnog poremećaja. Ovaj snažni udah se može po mehanizmu nastanka poistovetiti sa prvim udahom kod deteta nakon rođenja.
  3. Prvih 28 dana po rođenju dete se označava kao novorođenče, a nakon toga do kraja prve godine kao odojče. Novorođenče može biti: zrelo doneseno (ročno) ako se rodi između punih 37 i 42 nedelje trudnoće; prevremeno rođeno (nedoneseno, nedonošče) ako se rodi pre navršene 37 nedelje trudnoće i preneseno (posleterminsko) ako se rodi posle navršene 42 nedelje trudnoće.
  4. U slučaju da majka ne može da doji dete, onda se kod deteta sprovodi veštačka ishrana, pri čemu se u zavisnosti od uzrasta i specifičnosti organizma deteta koriste odgovarajuće mlečne formule (adaptirane formule kravljeg mleka) različitih proizvođača. Adaptacija kravljeg mleka za ishranu odojčeta podrazumeva niz tehnoloških postupaka čiji je cilj da se ono po svom sastavu maksimalno približi majčinom. Ova mleka su u svakom slučaju neadekvatna alternativa prirodnom majčinom mleku. Neadaptirano kravlje mleko koje je po svom sastavu optimalno za adekvatan razvoj teleta se ne savetuje odojčetu posebno u prvih 6 meseci.
  5. Imuni sistem čoveka je između ostalog odgovoran za odbranu organizma od različitih štetnih agenasa. On se sastoji iz dva dela ćelijskog i humoralnog. Ćelijski čine ćelije koje uništavaju štetne agense, dok humoralni imunitet čine antitela koja stvaraju specijalizovane ćelije. Antitela imaju svojstvene mehanizme kojima uništavaju štetne agense.
  6. To su pre svega bolesti na koje je majka stekla trajni imunitet vakcinacijom ili oboljevanjem (crvenka, male boginje, ovčje boginje, zauške…), a tu spadaju i lakše neteratogene infekcije (infekcije koje ne dovode do oštećenja ploda) koje je majka preležala u prvih nekoliko meseci trudnoće. Ovaj imunitet koji novorođenče dobija od majke preko placente a po rođenju i preko mleka kod novorođenčeta signifikantno smanjuje sklonost ka infekcijama.
  7. Ako majka ubije svoje dete tokom porođaja, neposredno nakon porođaja, ili u toku trajanja perioda novorođenosti onda se takav čin označava kao čedomorstvo. Ubistvo deteta od strane majke, van ovog perioda, kao i ubistvo deteta u novorođenačkom periodu i van njega koje se izvrši od strane oca ili od stane druge osobe, sa ili bez saglasnosti majke se krivično-pravno tretira kao i svako drugo ubistvo.
  8. U kontekstu ovog zaključka, ne možemo ići dalje a da pri tom ne napomenemo da i svaki vid kontracepcije koji dovodi do smrti već oplođene jajne ćelije predstavlja ubistvo. U ovu grupu sredstava za rani abortus spadaju kontraceptivne pilule, kao i unutarmaterični mehanički kontraceptivi tipa spirale. Zbog raznih posledica koje kontraceptivne pilule kao hormonski preparati imaju po zdravlje, velika je i česta upotreba kondoma kao barijernih sredstava koji istovremeno štite od „neželjene” trudnoće i seksualno prenosivih bolesti a u prvom redu od HIV infekcije. Međutim, da li je to zaista tako? Naravno da nije! Prezervativi imaju mikroskopske rupe koje u prečniku iznose 5 mikrometara. U studijama koje je izdao Centar za kontrolu bolesti 12 % prezervativa napravljenih u Americi imaju rupe, a 21 % prezervativa napravljenih u drugim zemljama imaju neprihvatljivu stopu popuštanja. Istraživanja su pokazala da su devojke ili žene koje su koristile prezervativ da spreče trudnoću ostajale u drugom stanju u 14% slučajeva. U cilju provere zaštite od HIV infekcije FDA-Vladina uprava za hranu i lekove je radila studiju koju su nazvali: „Efikasnost zaštite Lateks prezervativom od čestica veličine virusa side u uslovima veštačke simulacije”. Rezultati veštačke simulacije su pokazali da će 30% prezervativa propustiti virus side za vreme polnog odnosa, ali samo ako se ne pomerate (seks bez pokreta). Koja li je stopa propuštanja ako se pomerate? Ako je virus side u prečniku oko 0.1 mikrometara, a spermatozoid oko 3 mikrometara zaključite sami koliko su kondomi „efikasna” i „suverena” sredstva za zaštitu od trudnoće i seksualno prenosivih bolesti. (Za više informacija pročitaj – Dr. Loren Dej: Kondomi ne rade, Metafizika). U kontekstu očuvanja svetinje života moguća je primena alternativnih kontraceptivnih metoda koja će SUPRUŽNICIMA omogućiti nesmetane seksualne odnose bez bojazni da pri tom ugroze svetinju života. Te metode alternativne kontracepcije se drugačije nazivaju kontracepcija ritma ili periodična apstinencija a podrazumevaju određivanje plodnih dana i seksualne odnose u skladu sa njima. Detaljnije o ovim metodama u PRILOGU 3 i u adekvatnim udžbenicima iz Ginekologije i akušerstva.
Ključne reči:

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *