IZABRANA DELA I ČLANCI

 

IZABRANA DELA I ČLANCI
 

 
O PASTIRU I PASTIRSTVU
 
OSNOVNA NAČELA PRAVOSLAVNOG PASTIRSTVA
 
Pastir i crkvena zajednica
 
Ne može se naći drugi protivargument, koji potiče od protestanata. Protestanti u principu odbacuju uzvišena ovlašćenja pastira i vole da tumače sveštenstvo pozivajući se na poznate reči apostola Petra. Kao potvrdu za svoje gledište oni ukazuju na prve vekove crkvenog života, kad se pastiri nisu toliko izdvajali nad zajednicom vernika. Njihovo izdvajanje je predstavljalo posledicu pada moralno-religioznog života ljudi. Oni smatraju da se reči Svetog Pisma, koje se tiču sveštenstva, odnose samo na apostole, negirajući dalje nasleđivanje apostolskih ovlašćenja u Crkvi. Protestanti gube iz vida to da ni tada, u drevnoj Crkvi, načelo koje obnavlja i vaspitava društvo nisu bile prirodne sposobnosti ljudi, da to nije bio slobodan samostalan razvoj svake ličnosti, već punota blagodatnih darova, koji su se izlili na vernike. Tada je pastirsko individualno rukovođenje moglo biti delatnije, ne ističući se toliko primetno u crkvenom životu, kao vlast, kao borba, zato što se, uz postojanje uzvišenog blagodatnog raspoloženja sve zajednice, kad su jedni njeni članovi dobijali dar jezika, drugi dar proročanstva i t.sl., reč pastira primala s usrdnošću, a i sama potreba za njom se nije pojavljivala toliko često, tim pre što je svaka pojedina ličnost mogla da zahvati i nadahnuće, i upozorenje, od uzvišenog raspoloženja i jevanđelskog svakodnevnog života sveg crkvenog bratstva. Dakle, ako se pastiri tada nisu izdvajali, to nimalo ne govori protiv toga da su posedovali velika ovlašćenja, o čemu nalazimo pozitivne navode u Svetom Pismu. Pod ovim podrazumevamo pominjanje da su apostoli iz sredine vernika izdvajali posebne revnitelje, kojima su predavali ovlašćenja: i da napasaju Crkvu (v. Dap. 20, 28), i da postavljaju episkope (v. Tit. 1, 5) i đakone (v. 1 Tim. 3, 10) i da razgorevaju dar sveštenstva (v. 2 Tim. 1, 6), premda se ne može negirati ni to da je značaj zajednice u delu moralnog uticaja bio znatno važniji nego u praksi savremenih pravoslavnih parohija i kad bi nam protestanti vratili onu punotu darova, savremeni pastiri bi se oslobodili dobre polovine duhovnih obaveza. Ali, naravno, da bi se shvatila potreba za blagodatno-obdarenim pastirom, ne treba uzeti hrišćansku zajednicu u njenom pređašnjem stanju, već u njenom današnjem obliku. Apostol Pavle je dobro odredio odnos pastira prema verniku poredeći ga s pedgogom, odnosno s dadiljom. Iz odnosa dadilje prema detetu postaje jasniji odnos apostolskih sledbenika prema hrišćanskom društvu. Za poslušno dete koje se dragovoljno potčinjava cilju vaspitanja potreban je samo nadzor, ćutljivo posmatranje njegovih postupaka, ali kad dete počinje da odstupa od pravila vaspitanja, da pada u zablude i pogreške, uloga dadilje više nije da se ograničava samo vaspitanjem: ona sad počinje da koristi sva ovlašćenja i prava koja su joj data. Tako je i u Crkvi. Ako se prava pastira Crkve u prvo vreme života hrišćanske zajednice, koji je proticao pod neposrednim vidljivim uticajem Svetog Duha, nisu ispoljavala sa svom svojom silom u spoljašnjem životu, ona su se neminovno morala ispoljiti prilikom oskudevanja religiozno-moralnog nadahnuća…

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *