NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Istorija crkve » ISTORIJA SRPSKE CRKVE

ISTORIJA SRPSKE CRKVE

 

ISTORIJA SRPSKE CRKVE
 

 
Sveti Jovan Vladimir
 
Sveti Jovan Vladimir bio je knez Zete (976-1015). Njega je zarobio car Samuilo i zatim udao za njega svoju kćer Kosaru, povrativši mu presto i davši mu kao miraz severnu Albaniju. Tu je on vladao sve do smrti Samuilove. Njega je pogubio car Vladislav (1015-1018). Kao što se iz ove kratke biografije vidi Sveti Jovan Vladimir bio je politička ličnost. Ali kao knez, budući potčinjen svome tastu, caru Samuilu, nije bio u mogućnosti razvijati svoju političku i vojničku delatnost, nego se sav odao kulturnome radu. Njemu se pripisuje da je podigao crkvu Svete Marije (na jugozapadnoj strani Skadarskog jezera), Sveti Jovan Elbasanski (Šin-Đon), Manastir Ardenicu između reke Semeni i Škumbe, Sveti Naum (na Ohridskom jezeru), Svetog Jovana Bigorskog, hram u selu Vladimirovu severno od Ohrida itd. Ako tom religiozno-prosvetnom radu dodamo njegov religiozno-moralni život ispunjen dirljivim trenucima, a naročito njegovu tragičnu smrt, kad mu je odsečena glava, biće nam razumljivo zašto je crkva njega tako rano proglasila za sveca. Još ako navedemo i gonjenje bogumila što se uzima kao glavni povod što ga je Vladislav ubio, biće nam jasno da je život Jovana Vladimira veoma rano bio predmet prepričavanja. Kako je, pak, od strane crkve on proglašen za sveca, to su veoma rano počeli pisati njegovu biografiju. Do nas se nije sačuvala nijedna od njegovih biografija, ali nam pop Dukljanin iz XII veka tvrdi da postoje srpske knjige, i da je u njima opširno opisan život Svetog Jovana Vladimira. To nam dokazuje da se, ako ne i ranije, a ono od XI veka (smrti Jovana Vladimira) stvara srpska knjiga (u književnosti poznato pod imenom srpska recenzija).[1]
 


 
NAPOMENA:

  1. U crkvenom jeziku razlikujemo četiri redakcije: staroslovenska, najstarija, na kojoj su pisali Ćirilo i Metodije i njegovi učenici; bugarsko-slovenska koja je bila u upotrebi kod Bugara; srpsko-slovenska u upotrebi kod Srba i rusko-slovenska – kod Rusa. Sve se te redakcije razlikuju u izgovoru nekih dvoglasnika koji su u staroslovenskom postojali pa danas iščezli. Glagoljski su spomenici pisani staroslovenskim jezikom i glagoljicom, pozniji – pisani staroslovenskim jezikom ili ćirilicom. Srpska redakcija bila je izrađena potpuno u XII veku.
Ključne reči:

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *