NASLOVNA » BIBLIOTEKA, Knjige i izabrani članci » HRAM SVETOG ARHIĐAKONA STEFANA-UMETNOST I ARHITEKTURA

HRAM SVETOG ARHIĐAKONA STEFANA-UMETNOST I ARHITEKTURA

 
Protojerej – stavrofor Srboljub M. Miletić

HRAM SVETOG ARHIĐAKONA STEFANA
UMETNOST I ARHITEKTURA

 
O POSTANKU PAROHIJE I CRKVE[1]
 
Postanak ove parohije i crkve vezan je za raskol u Srpskoj crkvi u dijaspori, polovinom prošlog veka. Naime, poznato je da je tokom 1963. godine među Srbima u Americi nastao Crkveni raskol koji se potom proširio na Australiju i ostatak srpske dijaspore. U to vreme, u zapadnim delovima Sidneja su postojale samo dve Srpske pravoslavne crkvene opštine: Sv. Nikole u Blektaunu i Sv. velikomučenika Georgija u Kabramati. Odlukom većine članova njihovi odbori su se, krajem 1963. godine, opredelili za episkopa Dionisija, odrekavši poslušnost Patrijaršiji u Beogradu. Tako su, sveštenik crkvene opštine Sv. Georgija, protojerej Svetozar Sekulić i pravoslavni Srbi, koji su živeli u tim delovima grada, a koji se nisu slagali sa odlukama većine članstva ovih Crkvenih opština, ostali bez mesta za molitvu.
Nešto više od godinu dana nakon toga, protojerej Svetozar Sekulić je sazvao sastanak – osnivačku skupštinu za 28. februar 1965. na kojoj je jednoglasno odlučeno da se za Liverpul i okolinu osnuje nova crkvena opština, posvećena Sv. arhiđakonu Stefanu. Patrijarh German je 23. marta dao blagoslov za osnivanje ove crkveno-školske opštine. Istim aktom on je potvrdio izabranu upravu, izrazivši nadu da će crkveni život biti unapređen.

Protojerej stavrofor Svetozar Sekulić
 
Nova Crkvena opština Sv. arhiđakona Stefana nije posedovala nikakvo imanje, tako da su se sve do 1969. redovna bogosluženja održavala u raznim iznajmljenim prostorijama. S obzirom da je te godine protojerej Svetozar po potrebi službe prešao u Crkvenu opštinu pri hramu Sv. kneza Lazara u Aleksandriji, ova skromna Crkvena opština je ostala bez svoga stalnog sveštenika.
Po prelasku prote Sekulića u Lazaricu, ovu Crkvenu opštinu i parohiju su povremeno opsluživali sveštenici iz okolnih parohija. Bogosluženja su se tada održavala na raznim mestima, a najčešće u sali nekadašnje Umetničke škole (School of Arts) u Ruti Hilu. Tek 1972. godine ona dobija svog stalnog sveštenika, jereja Ljubomira Vučurovića.[2]
Novo poglavlje u ovoj parohiji nastaje 1975. godine, kada je Budimir Stamenković crkvenoj opštini na besplatno korišćenje ustupio deo svoje farme u Skofildu. Na njegov predlog, parohijani kupuju jednu drvenu vojnu baraku, koju prenose na farmu i preuređuju u skromnu kapelu. Čin malog osvećenja kapele je 16. februara 1975. godine izvršio nadležni arhijerej Nikolaj (Mrđa). Tako je tada, nakon deset godina postojanja i selidbi po raznim lokacijama, ova Crkvena opština najzad dobila svoje stalno bogoslužbeno mesto. Nove porodice počinju da prilaze mladoj parohiji, ali se, zbog čestih bolovanja i odsustva paroha Vučurovića, bogosluženja nisu održavala redovno. Ipak, entuzijazam ove male zajednice je rastao. Osnivaju se nedeljna škola za decu i folklorna grupa Rastko.
 

Preselenje kapele na crkveno imanje
 
Jerej Vučurović napušta parohijsku dužnost u oktobru 1975. godine, a sledeće, 1976. godine, nadležni episkop Nikolaj dovodi iz Otadžbine svršenog bogoslova Milorada Lončara, koga ubrzo rukopolaže i postavlja na ovu parohiju. U međuvremenu, nju je opsluživao tadašnji sveštenik iz Volongonga, Miroslav Popović. Dolaskom sveštenika Milorada Lončara broj parohijana postaje sve veći, bogosluženja su posećenija, nedeljna škola počinje da radi sve bolje, a folklornoj grupi prilazi sve više omladine. Rad sa omladinom i predavanje folklora 1976. godine na sebe preuzima Ilija Glišić, koji je čitavu sledeću deceniju bio najzaslužniji za njihov uspeh. Pri ovoj Crkvenoj opštini tada počinje svoj rad i Kolo srpskih sestara „Kosovka devojka“, koje je osnovano na skupštini 6. marta 1977.
Dolaskom marljivog sveštenika, počinje prikupljanje priloga za kupovinu crkvenog zemljišta. Na predlog jednog od članova, Mateje Volfa (nemačkog porekla, koji je rođen i živeo u Beogradu pre rata, prešao u pravoslavlje po dolasku u Australiju), Crkvena opština se odlučuje da kupi imanje od pet akara (2.023 ha), na uglu Vudstok Avenije u Ruti Hilu i ulice Hajats u Plamptonu (corner Woodstock Avenue, Rooty Hill and Hyatts Road, Plumpton) po ceni od $40,000.
 

Plan razvoja crkvenog imanja
 
Po kupovini zemljišta, kapela se u avgustu 1978. godine, prenosi iz Skofilda na crkveno imanje, a 12. novembra iste godine, episkopi Nikolaj i Vasilije su obavili obred osvećenja zemljišta i kapele. Kuća na crkvenom zemljištu je ubrzo popravljena i osposobljena za stan sveštenika.
Prelazak na crkveno imanje u Ruti Hilu doprineo je da se članstvo Crkvene opštine i Parohije uveća. Upravni odbor je sačinio plan budućih objekata. To je na prvom mestu bio sveti hram, posvećen sv. prvomučeniku i arhiđakonu Stefanu, zaštitniku vladarske loze Nemanjića i srpske države do danas, zatim parohijski dom i penzionersko naselje za potrebe Srba u ovoj zemlji.


 
NAPOMENA:

  1. Ovo poglavlje je preuzeto iz knjige: Stanimir Spasović i Srboljub Miletić, Istorija SPC u Australiji, Novom Zelandu i Južnoj Africi, Sidnej, 2008. str. 336 – 343.
  2. Ljubomir Vučurović je kasnije, 20. januara 1981. lišen svešteničkog čina.

Jedan komentar

  1. Blazena Stojna Monahinja Jefimija moli Gospoda Boga za nas.

Ovde napišite komentar ukoliko želite

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *